คุณท่านโจวปฏิบัติต่อหลินหรานดีจริง ๆ
เป็นความดีแบบเงินจริงทองจริง ไม่ใช่แค่เอ่ยชมส่ง ๆ สองสามคำ
ก่อนหน้านี้ ตอนที่อยู่ข้างกายป้าหลาน หลินหรานก็เคยเข้าไปคารวะท่านครั้งหนึ่งแล้ว
ตอนนั้นคุณท่านชราอยากยัดกำไลหยกเนื้อน้ำงามชิ้นหนึ่งให้เธอ แต่เธอไม่กล้ารับ
คราวนี้โจววั่งเหยพาเธอมาเอง คุณท่านโจวจับมือเธอไว้ พลางยิ้มอย่างอ่อนโยนเป็นพิเศษ
หญิงชราถอดแหวนจากนิ้วตัวเองทันที ไม่รอให้เธอปฏิเสธก็สวมลงบนนิ้วของหลินหราน
แหวนวงนั้นมีรูปทรงเรียบขรึมคลาสสิก ประดับเพชรเม็ดเล็กเรียงเป็นวง ตรงกลางเป็นไพลินเนื้อเนียนฉ่ำงาม สัมผัสแล้วเย็นสบาย
“แหวนวงนี้น่ะ” คุณท่านโจวตบหลังมือเธอเบา ๆ น้ำเสียงเจือแววทอดถอนใจ ส่วนลึกในดวงตากลับซ่อนความรู้สึกที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า “ตอนป้าหลานของเธอออกจากตระกูลโจวไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนกำลังโมโหก็ยังคืนมันให้ฉัน ตอนนี้ฉันส่งต่อให้เธอ ก็ถือว่าได้สะสางเรื่องค้างคาใจเรื่องหนึ่ง”
หัวใจหลินหรานกระตุก เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ฝั่งตรงข้าม สีหน้าของป้าหลานหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนแววตาของโจววั่งเหยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับเต็มไปด้วยความคาดหวังอย่างไม่ปิดบัง
เธอเข้าใจทันที
นี่ไม่ใช่เครื่องประดับธรรมดา ความหมายของแหวนวงนี้เป็นที่รู้กันแทบทุกคนในตระกูลโจว มันหมายถึงตำแหน่งนายหญิงคนต่อไป
ที่แท้ คุณท่านโจวก็คือ “คนช่วยเกลี้ยกล่อม” ที่โจววั่งเหยเชิญมาเป็นพิเศษ
มิน่าล่ะ วันนี้เขาถึงแบ่งเวลาจากงานยุ่ง ๆ มารับคุณท่านด้วยตัวเอง ที่แท้ก็รอเธออยู่ตรงนี้นี่เอง
ปลายนิ้วของหลินหรานงอลงเล็กน้อย ขณะที่กำลังคิดหาวิธีปฏิเสธของร้อนชิ้นนี้ ป้าหลานก็เดินเข้ามาก่อน
เธอยื่นน้ำผลไม้คั้นสดแก้วหนึ่งให้หลินหราน น้ำเสียงอ่อนโยน “หราน แม่เหมือนได้ยินว่าคุณท่านเผยกำลังตามหาเธอ บอกว่ามีเรื่องสำคัญ รีบไปดูเถอะ วันนี้พวกเรามาช่วยงานกันนะ”
หลินหรานเข้าใจทันที ป้าหลานกำลังช่วยเธอหาทางลง
เธอรับน้ำผลไม้มาอย่างลื่นไหล แล้ววางแหวนลงบนฝ่ามือป้าหลาน ก่อนหันไปยิ้มขอโทษคุณท่านโจว “คุณท่านคะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวไปก่อนนะคะ”