ฝ่ามือของเซี่ยเผยจิ้นอุ่นร้อน
มีรอยด้านบาง ๆ จากการจับปืนหรือฝึกฝนมาเป็นเวลานาน โอบกุมมือของเธอไว้ทั้งมือ
แรงจับไม่หนักไม่เบา กลับให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก
เธอปล่อยให้เขาจูงมือ มุมหนึ่งในใจที่ตึงเครียดมาตลอดพลันผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด
เขาไม่แสดงสีหน้า แต่เธอกลับรู้ว่าเขาอารมณ์ดีมาก
บางทีอาจเป็นเพราะพลังพิเศษสายควบคุม ทำให้เธอรับรู้อารมณ์ของคนอื่นได้
ตอนนี้เธอยังแยกแยะความรู้สึกที่มีต่อเขาไม่ออก
บางทีมันอาจเหมือนคนจมน้ำที่เกาะท่อนไม้ซึ่งแข็งแรงที่สุดไว้ตามสัญชาตญาณ
เพื่อเอาตัวรอดในโลกล่มสลาย เธอจึงหาที่พึ่งพิงที่น่าเชื่อถือที่สุดให้ตัวเอง
แต่ความใส่ใจที่เซี่ยเผยจิ้นมอบให้กลับชัดเจนเกินไป ชัดเจนจนสัมผัสได้ถึงไอร้อนและน้ำหนักของมัน
เธอมอบสิ่งที่มีน้ำหนักเท่าเทียมกันให้เขาไม่ได้ แต่อย่างน้อย...ก็ทำให้เขามีความสุขสักหน่อย
ถ้าการจับมือกันต่อหน้าคนอื่นทำให้เขารู้สึกดี เธอก็ยินดีทำ
ขณะที่กำลังคิด ทั้งสองก็เดินมาถึงมุมบันไดแล้ว
แต่จู่ ๆ เซี่ยเผยจิ้นก็ปล่อยมือ
ความอุ่นจากฝ่ามือพลันหายไป หลินหรานเงยหน้ามองเขาโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
“ยังไม่ถึงเวลา” เขาพูดเสียงต่ำ
สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอเพียงชั่วขณะ
จากนั้นก็หันไปมองบันไดที่ทอดโค้งลงเบื้องหน้า
เขาคิดว่า
ถ้าไม่ใช่เพราะข่าวลืออันเหลวไหลแต่เต็มไปด้วยเจตนาร้ายกำลังแพร่กระจายอยู่ในเงามืด เขาอาจรู้สึกยินดีจากใจจริงที่เห็นเธอเชื่อฟังในตอนนี้
ที่ผ่านมาเขาทำอะไรโดยไม่ต้องคำนึงถึงผล ไม่เคยเผื่อทางถอย เพราะไม่มีสิ่งใดที่เขาต้องคอยปกป้องอย่างอ้อมค้อม
พ่อไม่จำเป็นต้องให้เขาปกป้อง ส่วนพี่สาวคนโตก็มีลูกชายของตัวเอง