ในชั่วขณะที่ซอมบี้ตัวคลุมเสื้อผ้าออกแรงฮึด พยายามหลบหนีไป—
ลำแสงไฟฟ้าสีน้ำเงินอมม่วงแสบตาฉีกกระชากอากาศ ราวกับงูพิษที่ซุ่มซ่อนมานานพุ่งเข้าโจมตีอย่างฉับพลัน ทะลวงอกของมันอย่างแม่นยำ!
“ฉึก—”
พร้อมเสียงเนื้อหนังไหม้เกรียม พลังสายฟ้าอันบ้าคลั่งก็ระเบิดเป็นรูโหว่ขนาดปากชามกลางหน้าอกของมัน
ควันสีเขียวจาง ๆ ลอยขึ้นจากขอบแผลไหม้เกรียม มองผ่านรูโหว่อันน่าสยดสยองนี้ ยังเห็นหญ้ารกร้างที่ไหวเอนอยู่ด้านหลังได้อย่างชัดเจน
หัวใจที่หยุดเต้นไปนานแล้วกลายเป็นไอระเหยไปจนหมดในชั่วพริบตาที่ถูกสายฟ้าฟาด เหลือไว้เพียงความว่างเปล่า
ซอมบี้ไม่รู้สึกเจ็บปวด
มุมปากบิดเบี้ยวของมันถึงกับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ
หัวใจงั้นเหรอ?
มนุษย์โง่เขลานี่ คิดไปได้ว่าหัวใจเป็นจุดอ่อนของพวกมัน
ถึงแม้จะถูกสายฟ้าเผาจนทะลุอก มันก็ยังเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว
ผู้ใช้พลังพิเศษสายฟ้าระดับสามแล้วอย่างไร?
มีพรสวรรค์สองสายแล้วอย่างไร?
สุดท้ายก็ฆ่ามันไม่ตายอยู่ดี—
ความคิดนี้ยังไม่ทันเลือนหาย แรงมหาศาลก็ซัดมันลอยขึ้นกลางอากาศอย่างกะทันหัน
เถาวัลย์หนาทึบพันรัดขึ้นมาเหมือนงูมีชีวิต มัดมันไว้แน่นหนา
มีดสั้นสีทองเล่มหนึ่งจ่ออยู่ตรงหว่างคิ้วของมันอย่างมั่นคง สัมผัสเย็นเยียบทำให้แกนจิตของมันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
โจววั่งเหยควบคุมสายน้ำให้ห่อหุ้มกระแสไฟฟ้าแผ่วเบา ทำให้มันเป็นอัมพาตจนไม่อาจดิ้นรนเฮือกสุดท้ายได้อีก
“ควักออกมา!”
เมื่อได้ยินคำสั่งเย็นชา ฮอเชิงก็ควบคุมมีดสั้นสีทองแทงเข้ากลางหว่างคิ้วโดยไม่ลังเล
เสียงกะโหลกแตกดังแผ่วเบา แกนคริสตัลระดับสามที่ใสกระจ่างเม็ดหนึ่งก็ถูกควักออกมาอย่างแม่นยำ แสงแดดสะท้อนประกายประหลาดบนผิวของมัน
แววตาดุร้ายของซอมบี้ตัวคลุมเสื้อผ้าดับวูบลงทันที ในห้วงสำนึกสุดท้ายที่ยังหลงเหลือ มีเพียงเงาของคนที่มองลงมาจากเบื้องบน กับแกนคริสตัลของมันเองที่อยู่บนปลายนิ้วของเขา