ทุกคนในรถต่างเจ็บปวดจนต้องกุมศีรษะ ใบหน้าบิดเบี้ยว
คนที่อาการหนักที่สุดคือมางเหย คนขับรถ
ในฐานะคนธรรมดาเพียงคนเดียวบนรถที่ไม่มีพลังพิเศษ ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย ริมฝีปากม่วงคล้ำ ราวกับอีกไม่กี่วินาทีก็จะมีเลือดไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ด
หลินหรานเพิ่งคิดจะทำให้เขาหมดสติ ก็เห็นโจววั่งเหยชิงลงมือไปก่อนแล้ว
ตอนนั้นเองเธอถึงสังเกตว่า ดูเหมือนทั้งคันรถจะมีเพียงโจววั่งเหยคนเดียวที่ไม่ได้รับผลกระทบจากซอมบี้สายจิต
หรือเป็นเพราะเขาเป็นผู้ใช้พลังพิเศษสายฟ้าระดับสาม จึงมีภูมิคุ้มกันต่อการโจมตีแบบนี้?
แต่เธอกับกูเซียงหวันก็เป็นระดับสามเหมือนกัน ตอนนี้กลับปวดหัวแทบระเบิด จนยืดตัวไม่ไหว
อีกอย่าง ตัวเธอเองก็เป็นผู้ใช้พลังพิเศษสายฟ้าระดับสามเหมือนพระเอก
หรือว่า...เธออ่อนกว่า?
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งคิดเรื่องพวกนี้ให้ลึกซึ้ง
หลินหรานรีบหยิบสำลีจากมิติส่วนตัวมาอุดหู แต่ก็ไม่ได้ผลเลย
อาการปวดหัวยังคงโถมเข้ามาราวกับคลื่นทะเล
ดูท่าซอมบี้ตัวนี้ไม่ได้โจมตีผ่านเสียง แต่ส่งผลกระทบต่อจิตใจของพวกเขาโดยตรง
รู้อย่างนี้ตอนอ่านนิยายก็น่าจะตั้งใจอ่านให้มากกว่านี้ ไม่น่าข้ามตอน มัวแต่ดูฉากคู่พระนางคลอเคลียจีบกัน
ตอนนี้เธอไม่รู้เลยว่าซอมบี้สายจิตตัวที่อยู่ข้างนอกมีจุดอ่อนอะไร
พวกเขาคงไม่ต้องมาตายกันที่นี่หรอกนะ
ขณะที่เธอกำลังเหม่อลอย
ด้านนอกรถ สายฟ้าระเบิดวาบ โจววั่งเหยกำลังต่อสู้พันพัวกับซอมบี้ตัวคลุมเสื้อผ้า
แสงไฟฟ้าพร้อมกับฝุ่นดินกระเด็นกระจายไปทั่ว ท่ามกลางหมอกควันที่ลอยคลุ้งจนแทบมองสถานการณ์การต่อสู้ไม่เห็น
แต่หลินหรานสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า เมื่อซอมบี้ตัวคลุมเสื้อผ้าถูกโจววั่งเหยดึงความสนใจไว้ อาการปวดร้าวราวกับศีรษะถูกฉีกกระชากก็เริ่มทุเลาลง