“ยังไง? ไม่เอาตระกูลเซี่ยแล้วสินะ”
โจววั่งเหยพูดไม่ออก ยังคิดจะแก้ตัวต่อ ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาลึกล้ำไร้ก้นบึ้งของเซี่ยเผยจิ้น ถ้อยคำทั้งหมดก็แข็งค้างอยู่ที่ปลายลิ้น
กูเซียงหวันกับสิทธิ์สืบทอดของตระกูลเซี่ย อะไรสำคัญกว่ากัน?
การเลือกครั้งนี้ เขาตัดสินใจไปนานแล้ว
เพียงแต่เมื่อถูกเปิดโปงอย่างไร้ความปรานีในเวลานี้ ก็ยังทำให้เขารู้สึกอับอายจนแทบหายใจไม่ออก
ในเวลาเดียวกัน—
ภายในมิติส่วนตัว หลินหรานขนตาสั่นไหว ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
กลิ่นเย็นสดชื่นของน้ำพุวิญญาณยังคงอบอวลอยู่ทั่วร่าง
มันช่วยขจัดความร้อนรุ่ม เหลือเพียงความอ่อนแรงจากการใช้พลังมากเกินไป กับสัมผัสประหลาดบางอย่าง...ราวกับเชื่อมโยงกับโลกภายนอกอย่างเลือนราง
สติเพิ่งกลับคืน เสียงเย็นชาของเซี่ยเผยจิ้นก็แทรกเข้ามาอย่างชัดเจนยิ่ง
“กูเซียงหวัน...ต้องตาย...”
ไม่ได้!
หัวใจหลินหรานบีบรัด สติแจ่มชัดขึ้นทันที
ตอนนี้กูเซียงหวันจะตายไม่ได้เด็ดขาด!
พลังพิเศษสายมิติของเธอคัดลอกมาจากกูเซียงหวัน
หากเจ้าของพลังตายแล้วความสามารถใช้การไม่ได้ หรือเกิดความเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึงขึ้นมาจะทำอย่างไร?
ที่สำคัญกว่านั้น มันจะสร้างความเสียหายให้แกนพลังพิเศษสายคัดลอกของเธอเองหรือไม่?
ไม่มีเวลาคิดให้ถี่ถ้วน เธอแทบจะทำตามสัญชาตญาณ ไล่ตามสายใยต้นกำเนิดพลังพิเศษในร่างที่เชื่อมโยงกับเซี่ยเผยจิ้น แล้วส่งคลื่นความคิดที่แผ่วเบาแต่ชัดเจนไปหาเขา
“อย่าเพิ่งฆ่ากูเซียงหวัน!”
ภายในห้อง คำพูดเย็นชาของเซี่ยเผยจิ้นยังไม่ทันเอ่ยจบก็ชะงักลงกะทันหัน