และแรงคลุ้มคลั่งที่ทำให้จิตใจเขาตึงเครียดอย่างฉับพลันภายในร่างของเธอ ก็กำลังค่อย ๆ ทุเลาและสงบลง
เธอปลอดภัย
ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว
เขาย้ำยืนยันเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เส้นเอ็นในใจที่ตึงจนสุดขีดจึงคลายลงเล็กน้อย
สิ่งที่ตามมาไม่ใช่ความโล่งใจ หากเป็นความสงบนิ่งเย็นเยียบราวกับห้วงลึกยิ่งกว่าเดิม
ชายสองคนที่ถูกพลังมหาศาลไร้รูปร่างตรึงติดกับผนังแน่นหนา ในเวลานี้แม้แต่ไขกระดูกก็ยังกรีดร้อง
พวกเขามองใบหน้าของผู้มาใหม่ไม่ชัด รู้สึกเพียงว่าอากาศรอบตัวกลายเป็นโคลนตมที่มีตัวตน เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย บีบรัดปอดและทำให้เลือดแข็งค้าง
นั่นไม่ใช่แรงกดดัน แต่เป็นความเงียบงันก่อนที่...ความพินาศจะมาเยือน
เซี่ยอวี่กลั้นหายใจ ยืนก้มมืออยู่ห่างไปหนึ่งก้าว แผ่นหลังเกร็งตึง
เขาติดตามนายท่านมาหลายปี ไม่เคยเห็นสภาพเช่นนี้มาก่อน—
ไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นความว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์ หลังจากดึงความรู้สึกทุกอย่างที่เป็น “มนุษย์” ออกไปจนหมด
ราวกับวินาทีถัดมา ความว่างเปล่านั้นจะกลายเป็นคลื่นมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่ง
สายตาของเซี่ยเผยจิ้นกวาดมองห้องที่ว่างเปล่าอย่างช้า ๆ
สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่รอยน้ำจาง ๆ จุดหนึ่งบนพรม ซึ่งสีเข้มกว่าบริเวณรอบข้างเล็กน้อย
นั่นคือรอยที่เธอทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ ตอนพยายามลดอุณหภูมิให้ตัวเอง
ตอนนั้นเธอคงทั้งร้อนใจและทรมานมาก
สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงนั้นชั่วครู่
จากนั้นก็หันไปทางมดตัวน้อยสองตัวที่สั่นไม่หยุดอยู่ข้างผนังอย่างไร้ความรู้สึก
เขาไม่มีแม้แต่อารมณ์จะเปิดปากซักถาม
ไม่มีคำถามว่า “ใครเป็นคนสั่ง” ไม่มีคำถามว่า “เธออยู่ที่ไหน”
เขาเพียงยกนิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างแผ่วเบาที่สุด
“อึกอ๊าก—!!!”
ชายร่างเตี้ยส่งเสียงร้องโหยหวนสั้น ๆ ออกมาจากลำคอ
เสียงนั้นแหลมบาดหูจนผิดเพี้ยน
จากนั้นราวกับหลอดลมถูกบีบขาด เหลือเพียงเสียงหอบครืดคราดเหมือนสูบลมที่พังแล้ว