"ไม่จำเป็น"
เมื่อเห็นเซียวเหิงกล่าวเช่นนั้น ฉินเป่าเอ๋อร์ก็ปลดผ้าคลุมศีรษะออกด้วยความยินดี
ครอบครัวเล็ก ๆ ก็ดีไปอีกแบบ อย่างน้อยก็ไม่ต้องยึดถือขนบธรรมเนียมมากมาย
หาใช่ว่าเซียวเหิงจะไม่เคยเห็นหน้าตาของฉินเป่าเอ๋อร์
ทว่ายามนี้แสงสว่างในห้องหรี่ลง ประกอบกับชุดเจ้าสาวที่ขับเน้น
ยิ่งทำให้มองเห็นผิวพรรณขาวดุจหิมะ ใบหน้างดงามกระจ่าง
แม้แต่เซียวเหิงเองยังต้องยอมรับว่า เวลาผ่านไปอีกสักหนึ่งสองปี เมื่อนางเติบโตเต็มที่
เกรงว่าจะยิ่งมีเสน่ห์มากกว่านี้
อย่างไรก็ดี สิ่งเหล่านี้หาได้เกี่ยวข้องกับเขาไม่
ที่เขามาครั้งนี้ ก็เพราะมีถ้อยคำบางประการที่อยากกล่าวกับนางให้เข้าใจก่อน
เซียวเหิงเอ่ยว่า "แม่สื่อเฉียนคงได้บอกเล่าเรื่องของข้าให้เจ้าเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วกระมัง?"
หมายถึงเรื่องสภาพร่างกายของเขางั้นหรือ?
ก็แค่บาดเจ็บตรงนั้น อาจมีบุตรไม่ได้
ฉินเป่าเอ๋อร์ชาติก่อนก็ไม่ได้แต่งงานมีบุตร ดังนั้นนางจึงมิได้รู้สึกอะไรมากนักกับการมีบุตร
มีก็ได้ ไม่มีก็ได้
ฉินเป่าเอ๋อร์พยักหน้ารับคำ "ได้บอกแล้ว ข้าตามสบาย"
"เช่นนั้นก็ดี"
เซียวเหิงจึงกล่าวต่อว่า "อย่างไรก็ตาม แม้พวกเราจะมีเพียงนามสามีภรรยา แต่ข้าหวังว่าเรื่องนี้ นอกจากเจ้ากับข้าแล้ว จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้อีก
เมื่อมีคนนอกอยู่ เจ้าต้องแสดงเป็นสามีภรรยาที่กลมเกลียวรักใคร่กับข้า อย่าให้เห็นพิรุธแม้แต่น้อย