ฉินเป่าเอ๋อร์กำลังหลับสนิท จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บที่น่อง!
“อือ!”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางย่นยู่ ข่มตาตื่นขึ้นมาอย่างยากลำบาก
ได้ยินเสียงเย็นชาของเซียวเหิงลอยมาจากหน้าประตู
“กินข้าว”
ฉินเป่าเอ๋อร์ขยี้ตาลุกขึ้น ความเจ็บที่ราง ๆ บริเวณน่องทำให้นางตื่นเต็มตา
เกิดอะไรขึ้น หรือถูกแมลงกัด?
นางเปิดปลายกางเกงขึ้นด้วยความสงสัย ก็เห็นว่าบนน่องขาวผ่องของตนมีรอยเขียวช้ำขนาดเท่าเล็บมืออยู่จุดหนึ่ง
ฉินเป่าเอ๋อร์: ??
นี่มันอะไรกัน?
นางเปิดผ้าห่มออก มองหาทั่วเตียง
นอกจากเมล็ดถั่วเหลืองแล้วก็ไม่พบสิ่งใดอีก
ฉินเป่าเอ๋อร์จ้องมองเมล็ดถั่วเหลืองเมล็ดนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า?
หรือว่าจะถูกมันกดทับ?
ฉินเป่าเอ๋อร์รู้สึกฉงนนักหนา
ใส่กางเกงบุหนานวมหนาเตอะแท้ ๆ ยังถูกกดจนเป็นรอยฟกช้ำ นางกลายเป็นเจ้าหญิงเมล็ดถั่วตั้งแต่เมื่อใดกัน?!
ยังไม่ทันที่ฉินเป่าเอ๋อร์จะคิดให้กระจ่าง ท้องก็ส่งเสียงร้องประท้วง
นางถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เมื่อครู่เหมือนได้ยินเซียวเหิงเรียกไปกินข้าว
โยนเมล็ดถั่วเหลืองเมล็ดนั้นทิ้งลงพื้นตามใจ ฉินเป่าเอ๋อร์ก็ลงจากเตียงดินอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกจากห้อง
บนโต๊ะในห้องโถงวางหม้อข้าวสวยหนึ่งหม้อกับหม้อใบใหญ่ที่ใส่ผักกาดขาวตุ๋นเนื้อหมักกับเส้นวุ้นเส้น
แม้จะมีกับข้าวเพียงอย่างเดียว แต่เนื้อหมักข้างในอย่างน้อยก็มีมากถึงครึ่งหนึ่ง
ดวงตาของฉินเป่าเอ๋อร์เปล่งประกายวูบ
ข้าวสวย! เนื้อหมัก!
ฟ้าดินรู้ดีว่า สิบห้าปีที่นางอยู่ตระกูลฉินนั้น จำนวนครั้งที่ได้กินข้าวสวยกับแป้งขาวนั้นนับนิ้วก็ได้
ตลอดทั้งวันมิได้กินข้าวฟ่าง ก็กินหมั่นโถวแป้งดำ