ฉินพันตี้ลอบเลิกม่านเกี้ยวขึ้นเล็กน้อย มองเห็นทุกอย่างแจ่มแจ้ง
นางกัดริมฝีปากล่างแน่น มือทั้งสองข้างกำหมัด
เล็บจิกลึกลงไปในเนื้อ
ด้วยเหตุอันใดกัน?!
แค่เซียวเฉิงมารับตัวเจ้าสาวด้วยตัวเองก็เกินพอแล้ว เหตุใดยังอุ้มฉินเป่าเอ๋อร์ขึ้นรถเกี้ยวด้วยมือตัวเองอีกเล่า?!
ส่วนนางในชาติก่อน กลับได้แต่ปีนป่ายขึ้นไปอย่างลุกลี้ลุกลน ถูกผู้คนเย้ยหยัน!
ฉินพันตี้มองดูทั้งสองคน สายตาราวกับอาบยาพิษ
ยามนี้นางมิเพียงเกลียดฉินเป่าเอ๋อร์ หากยังเกลียดเซียวเหิงเข้าไส้
นางอยากให้เซียวเหิงตายบนเขาในวันรุ่งขึ้น ถูกสัตว์ร้ายขบกินจนกระดูกไม่เหลือสักชิ้น!
คิดถึงตรงนี้ ฉินพันตี้ถึงรู้สึกดีขึ้นบ้าง
ใช่แล้ว ไม่ผิด
แม้เรื่องเล็กน้อยจะเปลี่ยนไปเพราะการสลับเจ้าสาวของพวกนาง
แต่นอกจากนางกับฉินเป่าเอ๋อร์ ชะตาของผู้อื่นก็ยังคงเป็นไปตามกำหนดเดิม
ไม่เกินสองปี เซียวเฉิงก็จะต้องตาย!
ฉินพันตี้ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ปล่อยม่านเกี้ยวลง
ฉินเป่าเอ๋อร์ เจ้าคิดจริงหรือ ว่าแต่งออกไปแล้วจะได้เป็นนายหญิงผู้ดูแลบ้านเรือน ทำทุกอย่างตามใจตน?
ฉินพันตี้กระตุกยิ้มเย็น
เหอะ เหอะ นางเกือบลืมเรื่องหนึ่งไปเสียสนิท
เซียวเฉิงไม่อาจทำหน้าที่สามีได้ นั่นเป็นเพียงด้านหนึ่ง
อีกไม่นานยังมี “ของขวัญ” ชิ้นใหญ่รอคอยฉินเป่าเอ๋อร์อยู่
ฉินพันตี้ร้อนรนอยากให้วันนั้นมาถึงโดยเร็ว!
เมื่อสองพี่น้องนั่งเรียบร้อย
ก็เห็นฉินเหล่าซานยกหีบไม้ขนาดยาวประมาณสองเชียะ กว้างหนึ่งเชียะส่งให้คนในจวนนายเมือง
ผู้คนต่างเข้าใจดี
คาดว่าคงเป็นสินเจ้าสาวที่หลี่ชุ่ยฮวาจัดเตรียมให้ฉินพันตี้
สตรีในเมืองออกเรือน นอกจากข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันแล้ว ทางบ้านฝ่ายหญิงยังอาจมอบที่นาพร้อมหน้าร้านเป็นสินเจ้าสาวอีกด้วย