คำพูดของฉินเป่าเอ๋อร์ทำให้เซียวเหิงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
เขาไปล่าสัตว์กระนั้นหรือ ทว่าเขาก็มิอาจอธิบายแก่นางได้
จึงผงกศีรษะรับ “อืม วันถัดจากตรุษจีน ข้าจะพาเจ้ากลับไปเยี่ยมบ้านเกิด”
ฉินเป่าเอ๋อร์อดมิได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้เขา
เพิ่งจะกลับไปเยือนบ้านเดิมครั้งหนึ่ง กลับเรียนรู้ได้รวดเร็วปานนี้ รู้จักปกปิดทรัพย์สินมิให้ผู้อื่นล่วงรู้
ดีนัก ครานี้ประหยัดเงินไปได้ไม่น้อยเลยทีเดียว!
สวามีของนางผู้นี้ก็นับวันจะเข้าใจกฎเกณฑ์มากขึ้นเรื่อย ๆ
เกรงว่าฉินเป่าเอ๋อร์จะซักถามต่อไป เซียวเหิงจึงรีบยกของไปยังเตาไฟ
“ข้าไปทำอาหารดีกว่า!”
เพิ่งจะเข้ามาในเรือน แม้แต่น้ำสักอึกยังมิได้ดื่ม กลับจะไปทำอาหารอีกแล้ว?
ผู้นี้มิทราบว่าไปฝึกฝนจากสำนักบ่มเพาะชายใดมาใช่หรือไม่!
ฉินเป่าเอ๋อร์ซาบซึ้งจวนจะหลั่งน้ำตา
ขอบคุณสวรรค์ที่ลืมตาขึ้นมาในที่สุด คิดไม่ถึงว่าในชาตินี้ ยังให้นางได้สัมผัสรสชาติของการเป็นบุรุษเช่นนี้
โชคดีที่เนื่องในวันตรุษจีน เครื่องกินอย่างขนมข้าวเหนียวและซาลาเปาลายดอกไม้ในบ้านมีพร้อมอยู่แล้ว
เพียงแค่อุ่นให้ร้อน จัดคู่กับผักดองก็เป็นอันใช้ได้
หลังจากกินอาหาร ฉินเป่าเอ๋อร์ก็ไปนั่งบนเก้าอี้โยกตามปกติ
ครานี้มิได้ตากแดด หากแต่ไปหาเจ้าต้าเหลืองเพื่อ “สนทนา”
แน่นอนว่าเป็นเพียงการพูดอยู่ฝ่ายเดียวของนาง
“เอ๊ะ เหตุใดออกไปล่าสัตว์เหมือนกัน ท่านสวามีดูไม่เป็นอะไรเลย มีแต่เจ้าตัวเดียวที่เหนื่อยราวกับสุนัข?”
เซียวเหิง……