ราตรีกาล ฉินเป่าเอ๋อร์กลับสู่เรือน พลันเหลือบเห็นกล่องไม้บนโต๊ะเครื่องแป้งอีกครา
นางเดินเข้าไปนั่ง เปิดกล่องไม้ หยิบหวีเขาสัตว์ที่อยู่ภายในออกมา
ตั้งแต่ได้สหายกับเฉี่ยวเฉี่ยว ฟางอี้เซวียนก็ส่งของให้นางไม่น้อยจริง ๆ
ส่วนใหญ่ล้วนเป็นของกิน ตอนนั้นล้วนเข้าท้องฉินเป่าเอ๋อร์ไปสิ้น
ยังมีของกระจุกกระจิกอีกบ้าง
ฉินเป่าเอ๋อร์จำได้ มีตุ๊กตากระเบื้องน่ารักตัวหนึ่ง นางชอบยิ่งนัก น่าเสียดายที่ถูกฉินพันตี้ "ทำหลุดมือ" ตกแตก
ดูเหมือนยังมีพัดเล็กงามวิจิตรอีกเล่ม ฉินพันตี้ยืมไปใช้ ภายหลังก็มิเคยคืนนางอีกเลย
ถามนางก็ว่า ทำหายไปแล้ว
คิดถึงตรงนี้ ฉินเป่าเอ๋อร์จึงพลันตระหนัก ฟางอี้เซวียนเคยให้ของขวัญนางมากมายเพียงนั้น
ท่ามกลางเหตุไม่คาดฝันนานัปการอันเกิดจากฉินพันตี้ กลับไม่มีสิ่งใดเหลือรอดเก็บไว้ได้สักอย่าง
สิ่งเหล่านี้... หรือจะบอกใบ้มานานแล้วว่า นางกับฟางอี้เซวียนหาได้มีวาสนาต่อกันไม่
ยามนี้หวีเล่มนี้ กลับกลายเป็นสิ่งเดียวที่ฟางอี้เซวียนให้แล้วยังคงอยู่ในมือฉินเป่าเอ๋อร์
อย่างไรก็ตาม นางก็มิคิดจะใช้
ฉินเป่าเอ๋อร์กำลังจะเก็บหวีเข้าให้เรียบร้อย พลันได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่หน้าประตู
นางหันไปมอง ที่แท้คือเซียวเหิง
ข้างเท้าเขายังตั้งถังอาบน้ำใบใหญ่ใบนั้นอยู่
นับแต่ฉินเป่าเอ๋อร์อาบน้ำครั้งแรก ทุกสามวัน เซียวเหิงจะยกน้ำมาให้นางตรงเวลา
ฉินเป่าเอ๋อร์วางหวีลงตามสบาย ลุกขึ้นฉีกยิ้มกว้างให้เซียวเหิง
"ขอบคุณท่านสามี ลำบากสามีแล้ว!"
ชายผู้นี้แม้ปากจะไม่เคยเอ่ย แต่การกระทำกลับไม่เคยหยุดนิ่ง
เซียวเหิงผลักบานประตูที่ปิดอยู่ครึ่งหนึ่งออก แล้วยกถังอาบน้ำเข้ามาวางบนพื้น