เซียวเหิงพาต้าเหลืองกลับมายังบ้านเรือนใต้ภูเขาของตน
พอก้าวเข้าประตู ก็เห็นผู้หนึ่งแต่งกายเป็นพ่อค้าเร่ยืนอยู่ในลานบ้าน
“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!”
ผู้นั้นคุกเข่าลงเล็กน้อยตรงหน้าเซียวเหิงในบัดดล
“ผู้น้อยคารวะนายท่าน!”
ผู้นี้นี่คือหนึ่งในองครักษ์คนสนิทของเซียวเหิง ฮั่วต๋าผู้แปลงโฉมแล้ว
เซียวเหิงไล่ต้าเหลืองให้ไปเล่นด้านข้าง แล้วจึงกล่าวว่า “ลุกขึ้นเถิด ข้าบอกแล้ว สภาพการณ์เช่นนี้ เจ้ามิต้องมากพิธี”
ฮั่วต๋าลุกขึ้น ก้มศีรษะกล่าว “ผู้น้อยทราบแล้วขอรับ ที่ผู้น้อยทำไปก็เพราะเห็นว่าไม่มีผู้ใดอยู่แถวนี้”
เซียวเหิงไม่พูดอะไรอีก หมุนตัวเดินเข้าสู่เรือน
ฮั่วต๋ารีบตามไป
เข้าเรือนแล้ว เซียวเหิงจึงเอ่ยปากอีกครั้ง
“มีข่าวคราวใดส่งมาหรือไม่?”
ฮั่วต๋าพยักหน้า ล้วงจดหมายฉบับหนึ่งจากอก มอบให้ด้วยสองมือ
“นี่คือสาส์นที่องค์รัชทายาทส่งคนมามอบให้”
เซียวเหิงกวาดตาอ่านอย่างรวดเร็ว พออ่านจบก็หยิบหินจุดไฟบนโต๊ะขึ้นมา จุดจดหมายทิ้งเสียในกระถางไฟ
เมื่อเห็นจดหมายถูกเผาจนมอดไหม้หมดแล้ว ฮั่วต๋าจึงพูดว่า “นายท่าน บัดนี้อ๋องคังส่งคนออกตามหาร่องรอยของท่านไปทั่วทุกแห่ง มิเว้นแม้แต่หมู่บ้านใดหมู่บ้านหนึ่ง ขอเพียงมีชายใดอยู่ตัวคนเดียวและมีพิรุธ ก็จะถูกจับกุมไปจนหมด”
ฮั่วต๋าลังเลครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยต่อ “อีกไม่นานก็จะถึงคราวเมืองชิงหยาง ขอให้นายท่านรีบวางแผนโดยเร็วเถิด”
เซียวเหิงมิได้ตอบ กลับถามถึงเรื่องอื่นออกไป ฮั่วต๋าก็ตอบกลับมารายข้อ
เนิ่นนานต่อมา ก็เห็นพ่อค้าเร่ผู้หนึ่งหาบสัมภาระ เดินออกมาจากเรือนดินสีเหลืองใต้เขา
เขาร้องเร่ขายไปพลาง มุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน
อีกครู่ต่อมา เซียวเหิงจึงเดินออกมา
เขาลั่นกุญแจนอกประตูเรียบร้อย แล้วมุ่งไปยังทิศทางหนึ่งของหมู่บ้าน