ฉินเป่าเอ๋อร์พลางเดินพลางคิด ไม่นานก็ถึงหมู่บ้านพัวตง อันเป็นหมู่บ้านที่เรือนของมารดาหลี่ชุ่ยฮวาตั้งอยู่
หมู่บ้านพัวซีกับหมู่บ้านพัวตง เพียงแค่ฟังชื่อก็รู้
สองหมู่บ้านถูกคั่นด้วยเนินเขาแห่งหนึ่ง ข้ามเนินเขาจากหมู่บ้านพัวซีก็ถึงหมู่บ้านพัวตง
ทางเหนือของเนินเขาคือภูเขาลูกใหญ่ นามว่าเขาชิงหลวน
ทั้งหมู่บ้านพัวซีและหมู่บ้านพัวตงตั้งอยู่พิงหลังภูเขาชิงหลวน ไม่มีหมู่บ้านอื่นใดอยู่ใกล้เคียงอีก
จากเรือนของนางถึงเรือนของลุงหลี่ฟู่กุ้ย ระยะทางไปกลับก็เพียงชั่วยามเดียว
ผู้คนที่สัญจรเส้นทางนี้ ส่วนใหญ่เป็นคนของสองหมู่บ้าน นับว่าค่อนข้างปลอดภัย
ยิ่งไปกว่านั้น ฉินเป่าเอ๋อร์ก็มิใช่ครั้งแรกที่ไปเรือนลุง นางจึงนับว่าคุ้นเส้นทางดี
ข้ามเนินเขาไปได้ไม่ไกล เงาสีเหลืองร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดมาอยู่ตรงหน้าฉินเป่าเอ๋อร์
“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!”
“อ๊ะ!”
ฉินเป่าเอ๋อร์ตกใจร้องกรีด สะดุ้งล้มลงก้นกระแทกพื้น
ตัวที่พุ่งออกมาคือสุนัขเหลืองตัวใหญ่
ฉินเป่าเอ๋อร์ตกใจจนหลับตาปี๋ มือลูบอกตนเองไม่หยุด
เจ้าสุนัขนี่วิ่งมาจากไหน ทำเอาขวัญนางแทบกระเจิง!
ขณะที่ฉินเป่าเอ๋อร์กำลังเรียกขวัญตนเองอยู่ เสียงทุ้มเยือกเย็นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“ต้าเหลือง!”
“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!”
รู้สึกว่าเจ้าสุนัขเหลืองตัวใหญ่ดูจะห่างออกไปแล้ว ฉินเป่าเอ๋อร์จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น