เห็นเถาจือกับเหมยอิ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก
ฉินเถาเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “อ้าว พวกนางเป็นใครหรือ?”
ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
ฉินเจ้าตี้อธิบายว่า “อ้อ พวกนางเป็นสาวใช้คนสนิทของเป่าเอ๋อร์”
ฉินพันตี้หันมองเถาจือทั้งสอง คิ้วขมวดแน่น
ก่อนหน้านี้ข้างกายฉินเป่าเอ๋อร์ไม่ใช่มีสาวใช้อยู่คนหนึ่งแล้วหรือ?
ฉินพันตี้ยังจำได้ และไม่ใช่หนึ่งในสองคนนี้
หรือว่านางเปลี่ยนคนใหม่เสียสองคน?
แต่ตอนที่เซียวเฉิงจากไป ก็ทิ้งเงินไว้เพียงหกสิบตำลึง
ฉินเป่าเอ๋อร์จะมีเงินมากมายพอเปลี่ยนสาวใช้ไปมาได้อย่างไรกัน?!
ยังไม่ทันที่ฉินพันตี้จะคิดออก ก็ได้ยินฉินเจ้าตี้ถามว่า “เถาจือ ลูกพลับตากแห้ง ตอนนี้เป่าเอ๋อร์กินได้หรือไม่?”
เถาจือมองดูลูกพลับตากในมือนาง เอ่ยว่า “ลูกพลับเป็นของเย็น อีกทั้งกินมากย่อยยาก ทำให้เกิดอาหารคั่งค้าง ไม่เหมาะที่หญิงมีครรภ์จะกินมาก
แต่หากคุณหนูชอบ กินสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร”
เดิมทีฉินเถายังรู้สึกประหลาด ว่าเหตุใดจึงต้องถามสาวใช้ว่านางกินของนี้ได้หรือไม่
ได้ยินคำของเถาจือ ฉินเถาก็ชะงัก
ไม่เหมาะที่หญิงมีครรภ์จะกินมาก… ทว่าบัดนี้มีหญิงมีครรภ์ที่ใด?
ฉินเสี่ยวเหลียนตอบสนองรวดเร็วกว่า
นางมองฉินเป่าเอ๋อร์ด้วยความตกใจ “เป่าเอ๋อร์ เจ้าตั้งครรภ์หรือ?”
ฉินพันตี้ได้ยินดังนั้น ก็พลันหันขวับมามองพวกนาง
เรื่องนี้ฉินเป่าเอ๋อร์มิได้ตั้งใจประกาศออกไป แต่นางก็มิได้คิดจะปกปิด
นางพยักหน้ารับ “ใช่ เพียงแต่ยังไม่ถึงสามเดือน จึงมิได้บอกกล่าวพวกเจ้าโดยเฉพาะ”
“อนิจจา นับว่าเป็นเรื่องดียิ่ง ยินดีกับเจ้าด้วย เป่าเอ๋อร์!”