ได้ยินคำพูดของฉินพันตี้ ฉินเหล่าซานกับฉินเจ้าตี้ต่างมีสีหน้าโศกเศร้าและเสียดาย
หลี่ชุ่ยฮวาแม้แต่ความเป็นความตายของฉินพันตี้ยังไม่แยแส แล้วจะไปสนใจก้อนเนื้อในท้องนางได้อย่างไร
นางถลึงตาใส่ฉินพันตี้ ไร้ซึ่งสีหน้าอันดี
"ฉินพันตี้ เจ้ามาที่นี่ด้วยเรื่องอันใด ใครให้เจ้ามา?!"
"ท่านแม่เอ๋ย คำพูดนี้ของท่าน ช่างน่าขันนัก วันนี้เป็นวันที่สองของปีใหม่ เป็นวันกลับเยี่ยมบ้านแม่ตามธรรมเนียม ท่านว่าข้ากลับมาด้วยเรื่องอันใด ย่อมต้องกลับมาเยี่ยมท่านแม่กับท่านพ่อมิใช่หรือ!
นี่ ท่านไม่เห็นหรือว่าข้านำของมามากมายเพียงนี้!"
ฉินพันตี้กล่าวพลางยกของในมือขึ้นอวด ทว่าในใจกลับลอบกลอกตา
หากมิใช่เพราะเห็นแก่ที่ตระกูลฉินกับตระกูลฟางมีความสัมพันธ์อันดี และตระกูลหวังยังต้องพึ่งพาฟางอี้เซวียน
นางจะยินดีกลับมาหรือ!
ต่อให้ตระกูลหวังตกอับแล้ว ก็ยังดีกว่าบ้านเกิดของนางหลายเท่านัก!
เห็นฉินพันตี้มีท่าทีตามอำเภอใจ หลี่ชุ่ยฮวาโทสะก็พลุ่งขึ้นอีก
"ชิ! ข้านี่หรือจะเห็นแก่ของกระจอกพวกนี้ของเจ้า? ตระกูลหวังเกิดเรื่องใหญ่เพียงนี้ เจ้าอย่ากลับมาพาเคราะห์มาสู่พวกเรา ก็ถือว่าบูชาบรรพชนแล้ว!
ไสหัวไป รีบไสหัวไป ภายหลังอย่าได้มาอีกเลย ข้าถือว่าไม่มีบุตรสาวเช่นเจ้า!"
เอ่ยจบ หลี่ชุ่ยฮวาก็จะไล่ฉินพันตี้ออกไป ฉินเหล่าซานกับฉินเจ้าตี้รีบเข้ามาขวางนางไว้
"แม่ของเจ้าตี้ วันปีใหม่ใหญ่โต ท่านทำเช่นนี้ด้วยเรื่องอันใด นี่มิใช่ให้คนดูตลกหรือ!"