ระหว่างที่ฟางอี้เซวียนสอบถามหนิวเถี่ยเสากับฉินพันตี้อยู่ ฉินเป่าเอ๋อร์ก็เดินย่องไปข้างกายหลี่ชุ่ยฮวาอย่างเงียบเชียบ
พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินเพียงนางว่า "ท่านแม่ ไม่ว่าพี่สาวรองจะคบชู้กับหลี่เอ้อร์โกวหรือไม่ หลังจากวันนี้ ทุกคนล้วนเชื่อว่าเรื่องนี้เป็นความจริง เวลาพวกเราออกนอกบ้านต่อไปก็คงหนีไม่พ้นถูกผู้คนนินทาชี้หน้าชี้ตา"
ฉินเป่าเอ๋อร์กล่าวพลางทอดถอนใจเบาๆ
"หากมีเพียงท่านพ่อ ท่านแม่ พี่สาวใหญ่ แล้วก็ข้า เรื่องนี้อดทนบ้างก็ผ่านไปได้ แต่ข้ากลับเป็นห่วงเป่าฝูกับเป่าลู่
พวกเขายังเรียนหนังสืออยู่ หากวันหน้าจะเดินทางสายขุนนาง นี่ก็จะกลายเป็นมลทินติดตัว ถึงไม่เดินทางสายขุนนาง อีกไม่กี่ปีก็ต้องสู่ขอแต่งงาน หากคนอื่นไถ่ถามมาแล้วรู้ว่าพวกเขามีพี่สาวรองเช่นนี้ เกรงว่าคงกระทบถึงการแต่งงานของพวกเขาเป็นแน่!"
ฉินเป่าเอ๋อร์ชายตามองหลี่ชุ่ยฮวา
เห็นนางขมวดคิ้วแน่น ดวงตาฉายแววโทสะวาววับ กรามยังเกร็งกระตุก ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง
กล้ามเนื้อทั้งใบหน้าสั่นระริกเพราะระงับโทสะเอาไว้
สีหน้าดำทะมึนดั่งเมฆคล้ำก่อนพายุฝนจะมาเยือน
ฉินเป่าเอ๋อร์ทำเหมือนไม่รู้สึก ดำเนินคำต่อ "ตอนนี้พวกเขายังเด็ก บางเรื่องอาจไม่เข้าใจ แต่ถ้าผ่านไปอีกสองปีเล่า? หากมีผู้ใดป่าวประกาศต่อหน้าผู้คนว่าพวกเขามีพี่สาวรองที่คบชู้ เป่าฝูกับเป่าลู่จะวางตัวอย่างไร?
หากเป็นข้า ต่อให้ไม่เต็มใจสักเพียงไหน ก็จะตัดสัมพันธ์กับครอบครัวเอง ไม่ยอมให้เรื่องของตนส่งผลถึงน้องชายทั้งสองเป็นอันขาด!