หญิงสาวผู้มีดวงตาสีแดงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หันมามองที่ตัวของซูเหอ
“เจ้ากิ่งหลิวต้นนั้น...เป็นเจ้า...?”
“อืม”
ซูเหอพยักหน้าเล็กน้อย
ท่ามกลางสายตาของทุกคน หญิงสาวเดินอย่างมีสง่าราศีมาหยุดอยู่ตรงหน้าซูเหอ แล้วจึงคำนับลง
“หนูชื่อหนีเฟิงอวี่ ขอขอบคุณท่านผู้อาวุโสอย่างสูง หากท่านไม่รังเกียจ หนูยินดีรับใช้ท่านถึงร้อยปี เพื่อตอบแทนบุญคุณอันใหญ่หลวงนี้!”
เมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกไป สีหน้าของทุกคนในที่นั้นก็พลันมืดมนลง
พวกเขาลงแรงกันมานานขนาดนี้ กลับถูกซูเหอมาแย่งไปได้
ในจำนวนนี้ คนที่โกรธที่สุดก็คือหลินเฟิง
หลินเฟิงเอ่ยตำหนินางด้วยความโกรธว่า
“เจ้านี่ตาบอดหรืออย่างไร ดูไม่ออกหรือว่าใครเป็นคนมอบสมบัติวิเศษให้เจ้า ช่วยให้เจ้าฟักออกจากไข่ก็ขึ้นถึงขั้นอู่หวังได้!”
หนีเฟิงอวี่ส่งเสียงเย็นชา จ้องเขม็งไปที่หลินเฟิงด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“พวกเจ้าตระเวนมาชุมนุมกันที่นี่ตั้งแต่เนิ่น ๆ ก็เพียงเพราะต้องการเลือดจิตวิญญาณฟีนิกซ์บนตัวข้า คิดว่าข้าไม่รู้อะไรเลยหรืออย่างไร?”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ทุกคนที่อยู่โดยรอบต่างก็เงียบงัน
ส่วนซูเหอในเวลานี้ ก็ไม่ได้คิดจะมัวแต่มาโต้เถียงกับพวกเขาที่นี่อีกต่อไป
ในฐานะตัวร้าย เขาย่อมไม่เสียเวลาให้โอกาสตัวเอกได้โต้กลับตัวเองเป็นแน่
“ไป”
ซูเหอจับมือฟางอี๋ซิน เตรียมจะพานางและหนีเฟิงอวี่จากไป
อีกฝ่าย เฟิงไท่ชางและซุนฉางชิงหลายคน ต่างก็ไม่มีทีท่าจะขัดขวาง
เดิมทีพวกเขามีโอกาสที่จะต่อสู้กับซูเหอ
เพราะพวกเขามีผู้แข็งแกร่งขั้นอู่หวังสองคน และยังมีผู้แข็งแกร่งขั้นอู่จุนอีกหนึ่งคน