หม่าอ้อโกว์สูงประมาณ 160 เซนติเมตร
รูปร่างผอมแห้งเหมือนไม้เสียบผี
ยังไงซะ ในยุคที่วุ่นวายขนาดนั้น การได้มีชีวิตอยู่รอดก็ไม่ง่ายแล้ว จะให้อ้วนท้วนก็เป็นแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ!
เวลาอยู่ต่อหน้าสวี่ผิงอันที่สูงเกิน 180 เขาต้องเงยหน้ามอง
ได้ยินคำพูดของสวี่ผิงอัน หม่าอ้อโกว์ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ สัญชาตญาณรีบปฏิเสธ
"ผมไม่ได้ ผมไม่..."
คำพูดโต้กลับติดปากยังไม่ทันพูดออกไป ก็คิดขึ้นมาได้ทันใด ดูเหมือนเขาจะพูดจริงๆ นี่นา!
ตอนนั้นสวี่ผิงอันไม่อยู่บ้าน เขาไปพูดกับสวี่ต้าหยา พี่สาวของสวี่ผิงอันเอง!
ตอนนี้หม่าอ้อโกว์มองสวี่ผิงอันตรงหน้า แล้วคิดไม่ออก!
ตอนนั้นตัวเองคิดว่าตัวเองเก่งจนลืมเอาสมองไว้ที่บ้านหรือไง?
ทำไมลืมสวี่ผิงอันที่ตัวโตขนาดนี้ไปได้?
ในความทรงจำ ไอ้หนูนี่ไม่ใช่คนอยู่นิ่งๆ ปีนเขาปีนต้นไม้ ลงน้ำจับปลา...
ยังไงก็ดูไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาข่มเหงได้ง่ายๆ...
ที่รอดชีวิตจากยุคสาธารณรัฐที่วุ่นวายมาถึงหลังก่อตั้งประเทศใหม่ หม่าอ้อโกว์ต้องมีภูมิปัญญาการเอาตัวรอดอยู่บ้าง!
ข่มคนอ่อนแอกลัวคนแข็งแรง ถึงจะเป็นคำพูดเชิงลบ แต่จริงๆ แล้วมันคือประสบการณ์การเอาตัวรอดของคนตัวเล็ก!
แต่วันนี้มันเรื่องอะไรกัน?
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ในฐานะคนมีหน้ามีตาบนถนน หม่าอ้อโกว์คิดว่าหัวตัดได้เลือดไหลได้ แต่หน้าตาหายไม่ได้!
"พวกเด็กๆ อย่างแกจะรู้จักทำนาหรือไง? ข้าเห็นหญ้าในนาของแกสูงกว่าต้นข้าวอีก แกจะทำนาเป็นหรือ?";
สวี่ผิงอันหัวเราะแหะๆ!
"อยากเช่านาของข้า? ได้สิ งั้นเป็นแบบนี้ ใครๆ ก็คนรู้จักกัน ข้ามีนาสองไร่หกงาน ให้แกปีละ 1,000,000 หยวนก็พอ!"
หม่าอ้อโกว์ได้ยินช่วงแรก ก็ยังคิดว่าคนตรงหน้าเสียสูงใหญ่เปล่าๆ