ค้นหาความทรงจำในหัวอยู่พักหนึ่ง สวี่ผิงอันพบว่าความทรงจำของเขาเกี่ยวกับเมืองเสี่ยวฉีแห่งนี้มีอยู่อย่างจำกัดทีเดียว
เขาเข้าใจดีว่าการสำรวจโลกใบนี้ ท้ายที่สุดก็ต้องพึ่งพาตัวเอง
ระบบช่วยเขาได้เพียงแค่ในอาณาเขตขนาดหมู่บ้านตงหยิงเท่านั้น
สวี่ผิงอันแบกปลาจำนวนมากเดินอยู่บนถนนในเมือง อัตราการหันมามองนั้นสูงมากทีเดียว
ทำให้ผู้คนมากมายพากันมองมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
น่าเสียดายที่มีธุระสำคัญ มิฉะนั้น เขาจะต้องแบกปลาพวกนี้เดินวนรอบเมืองสักสี่ห้ารอบก่อนแน่นอน
ถึงแม้ตอนนี้จะมีของแถมจากระบบอย่าง[ตกปลาในโลกีย์]แล้ว สวี่ผิงอันก็ถือว่าปลดประจำการจากกองทัพอากาศโดยพฤตินัยไปแล้ว...
แต่ความรู้สึกที่ได้ปลาเต็มกระสอบแบบนี้ยังคงแปลกใหม่ไม่น้อย!
สวี่ผิงอันจำได้ชัดเจน...
เช้าวันที่ 14 พฤษภาคม 2016 เขาตกปลาไนเขียวน้ำหนัก 21 ชั่ง ได้ที่อ่างเก็บน้ำกว๋อหยวนซาน
ครั้งนั้น เขาแขวนปลาไนเขียวตัวนั้นไว้ท้ายรถ ขับวนไปทั่วในเมืองและนอกเมืองสี่ห้าชั่วโมง เขาที่ปกติขยันอัปเดตอยู่เสมอ กลับกล้าลาหยุดไปหนึ่งวันเต็ม ๆ!
คนที่รู้จักและไม่รู้จัก ล้วนรู้ว่าในวันนั้นเขาตกปลาใหญ่ได้หนึ่งตัว
แม้จะผ่านมาสิบปีแล้วจนถึงวันที่เขาข้ามมิติ แม้ในสิบปีนั้น เขาจะไม่เคยตกปลาใหญ่ขนาดนั้นได้อีกเลย...
ราวกับว่าครั้งนั้น ได้ใช้โชคทั้งชาติไปหมดแล้ว!
ชาติก่อน สวี่ผิงอันไม่มีความกดดันเรื่องการเอาชีวิตรอด ดังนั้นจึงได้แต่แบกปลาเดินไปทั่วโดยไม่มีธุระ
แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว อย่าว่าแต่ที่บ้านยังมีลูกสองคนที่ต้องถอนหญ้าเลย ตัวเขาเองตอนนี้ยังกินไม่อิ่ม!
ถ้าไม่เพราะร่างกายยังมีไขมันติดอยู่บ้าง สวี่ผิงอันตอนนี้กินข้าวปั้นสองลูกต่อวัน จะไปรอดอะไร?