พอฟ้ามืดกลับมาถึงบ้าน สวี่ผิงอันรู้สึกว่ามือตัวเองแทบไม่ใช่ของตัวเองแล้ว
เปิดแผงระบบ ร่างกายเขายังเป็น 14
แต่ก่อนสวี่ผิงอันเชื่อถือค่าตัวเลขบนแผงระบบอย่างไม่มีข้อกังขา
ตอนนี้กลับตั้งคำถามใหญ่ไว้ในใจ!
ระบบบอกว่านี่คือร่างกายที่ใกล้ขีดจำกัดของมนุษย์ นายคิดว่าสวี่ผิงอันจะเชื่อไหม?
พี่น้องสองสาวยังไงก็เป็นเด็กบ้านนอกที่เกิดโตในยุคนี้
ถึงแม้จะทำงานมาทั้งวัน แต่กลับไม่มีท่าทีบ่นเหนื่อยบ่นลำบากแม้แต่น้อย ทั้งตัวมีความสุขสุด ๆ
สวี่ผิงอันไม่เข้าใจเลย ถอนวัชพืชมาทั้งวันมันมีความสุขตรงไหน!
เพิ่งจะแตะเตียง เขาก็เริ่มงัวเงียเต็มที
ก่อนจะหลับ สวี่ผิงอันยังคิดถึงแผนเข้าตัวเมือง คงต้องรีบทำซะแล้ว
ที่นาเนี่ย เขาไม่อยากปลูกแม้แต่วันเดียว
น่าเสียดาย... ไม่ปลูกไม่ได้!
ไม่ใช่แค่ที่ของตัวเองที่ต้องปลูก ที่ในมิติก็ต้องปลูกด้วย!
“ต้าหยา ช่วงนี้ในหมู่บ้านมีบ้านใครเลี้ยงไก่ไว้ฟักลูกบ้างไหม?”
สวี่ฟางได้ยินก็ตื่นเต้น รีบถามทันที
“เราจะเลี้ยงไก่กันแล้วเหรอ?”
แต่ก่อนบ้านพวกเขาก็เลี้ยงแม่ไก่อ้วน ๆ ไว้ไม่กี่ตัว
ต่อมาพอแม่ของสองสาวป่วย แม่ไก่พวกนั้นก็ถูกเอาไปตุ๋น ให้แม่กินบำรุงร่างกาย
ธนาคารตูดไก่ก็หมดไปกับมัน แต่สุดท้ายคนก็ทนไม่ไหว
หลังจากแม่จากไป ในความทรงจำของพวกเธอ สวี่ผิงอันยุ่งอยู่กับการไถนาและปลูกพืชอยู่เสมอ
ในความทรงจำของสวี่ฟาง เธอทำได้แค่ค่อย ๆ ดูแลงานบ้านให้ดี รับหน้าที่ทำข้าว ซักผ้า หรือแม้แต่ขึ้นเขาหาฟืนมากองรวมกัน
ก็เพิ่งจะได้ว่างเมื่อสองสามวันก่อนนี้เอง!
จริง ๆ แล้วถึงสวี่ผิงอันไม่พูด วันนี้เธอก็อยากจะถามเรื่องเลี้ยงไก่ในบ้านเหมือนกัน