ตอนเลือกหมานั้น สองน้องสาวต่างก็ตื่นเต้นกันมาก
ระหว่างทางกลับบ้านหลังจากเลือกหมาเสร็จ พวกเธอทั้งคู่ก็เริ่มประสบปัญหา
เหตุผลก็ง่ายๆ ไม่มีใครมีข้าวเหลือกินเหมือนกัน!
โดยเฉพาะบ้านตระกูลสวีของพวกเขา
สวี่ฟางหน้านิ้วเป็นก้อน
แอบมองสีหน้าของสวี่ผิงอัน เห็นว่าเขาดูอารมณ์ดี
จึงเอ่ยพูดอย่างระมัดระวัง
“พี่คะ ข้าวในบ้านไม่ค่อยพอแล้ว คิดว่าน่าจะพอถึงฤดูเก็บเกี่ยวเท่านั้น”
พอสวี่ฟางพูดแบบนี้ สวี่เหลียนก็ได้สติขึ้นมา
แต่ในความฝันของเธอ ปีนี้ครึ่งปีแรกพวกเขาไม่ได้ปลูกอะไรในที่ดินเลย
แม่จากไปเมื่อฤดูหนาวปีที่แล้ว พวกเธอสองคนที่เป็นแค่เด็กตัวน้อยจะดูแลที่ดินไม่กี่หมู่ได้ยังไง…
หน้าหนาวทางเหนือหนาวเหน็บมาก พื้นดินแข็งเป็นน้ำแข็ง
ในความฝันของเขา ปีแรกที่ไม่มีพี่ชาย พวกเธอต้องทนลำบากไถดินและพรวนดิน แต่ก็เลยฤดูเพาะปลูกไปแล้ว
คนในหมู่บ้านถึงจะค่อนข้างใจดี แต่ช่วงฤดูเพาะปลูกใครจะไม่ยุ่ง?
ไม่มีใครมีแรงเหลือไปช่วยคนอื่นในเวลานี้หรอก
และนี่คือจุดเริ่มต้นของความทุกข์ของพวกเธอสองคนพี่น้อง
เพราะที่ดินรกร้างไม่ได้ปลูก ต่อมาหม่าอ้อโกว์ก็หาโอกาสบังคับเช่าที่ดินของพวกเธอ
ทางรัฐก็มีนโยบายว่า ผู้ที่ไม่สามารถทำนาได้ด้วยเหตุผลต่างๆ สามารถให้เช่าที่ดินได้
ถ้าหม่าอ้อโกว์จ่ายค่าเช่าตามสัญญา พวกเธอและพี่สาวก็คงไม่ต้องแย่ขนาดนั้น
ถ้าที่ดินนี้จะให้คนอื่นเช่า ก็คงไม่โหดร้ายเหมือนหม่าอ้อโกว์หรอก!
แต่ก็ไม่มีใครอยากจะขัดใจอันธพาลแบบนั้นเพื่อเด็กกำพร้าสองคน…