"ลุงเถียนอยู่บ้านไหมครับ?"
บ้านของเถียนเหล่าต้ามีกำแพงดินสูงแค่ครึ่งคน
แม้จะเรียกว่าครึ่งคน แต่ก็พอจะบังสายตาของสวี่ฟางกับพวกได้อยู่
มีเพียงสวี่ผิงอันที่ตัวสูงใหญ่เท่านั้นที่แหงนหน้ามองเข้าไปในลานบ้านได้
ระหว่างที่พวกเขาเดินเข้าไปใกล้ เสียงสุนัขหลายตัวในบ้านเถียนเหล่าต้าก็ส่งเสียงขู่ก้องในลำคออย่างไม่เป็นมิตร
จนกระทั่งสวี่ผิงอันเอ่ยถามขึ้นมา เสียงในลานบ้านถึงได้สงบลง
สวี่ผิงอันได้ยินเสียงสุนัขในบ้าน ก็อดนึกชมในใจไม่ได้ว่าฝึกมาได้ดีจริงๆ...
"ผิงอัน! เดี๋ยวนะ ลุงเปิดประตูให้"
เครื่องแต่งกายของเถียนเหล่าต้าคล้ายกับสวี่ผิงอันมาก
เสื้อผ้าหยาบเนื้อป่าน ใส่กางเกงขาสั้น เท้าเปล่าไม่ใส่รองเท้า มือถือยาสูบเส้นหนึ่ง
"กินข้าวเย็นยัง? ถ้ายังก็แวะกินที่บ้านลุงก่อนสิ!"
"ลุงเถียนครับ ไม่ต้องเกรงใจหรอก พวกเราสามพี่น้องกินข้าวเย็นมาแล้วครับ!"
เถียนเหล่าต้าพยักหน้า แล้วเชิญสามพี่น้องเข้าไปในบ้าน
ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนครอบครัวนี้กำลังกินข้าวเย็นอยู่พอดี
สวี่ผิงอันไม่อยากรบกวนเวลากินข้าวของเขา เลยพูดตรงประเด็นเลย
"ลุงเถียนครับ ผมได้ยินว่าลูกหมาในบ้านลุงไม่คิดจะเลี้ยงต่อแล้ว?"
เถียนเหล่าต้าเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองสวี่ผิงอัน
"ยังไง? ผิงอัน อยากเลี้ยงหมาเหรอ?"
"ใช่ครับลุงเถียน ผมอยากได้สักสองตัว แล้วลุงคิดว่าแลกยังไงดีครับ?"
เถียนเหล่าต้าเคาะกระบอกยาสูบกับกำแพงดินข้างๆ พันสายยาสูบรอบคันยาสูบสองรอบ น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย