หลังจากตกลงเรื่องเงินเดือนและสวัสดิการเรียบร้อย เหลาบั่นเฉิงก็เตรียมตัวจะกลับแล้ว!
เขาเป็นคนยุ่งจริง ๆ
โรงงานเหล็กตอนนี้ยังอยู่ในการควบคุมและการบริหารของเขาอย่างเต็มรูปแบบ
และที่เขาได้ฉายาว่าเหลาบั่นเฉิง ก็เพราะเขามีธุรกิจมากมาย ไม่ใช่แค่โรงงานนี้โรงงานเดียว!
เพียงแต่ว่าโรงงานอุตสาหกรรมหนักแบบนี้เป็นตัวแทนที่สุดเท่านั้น
"บ่ายนี้เธอไปที่แผนกบุคคลเพื่อทำเรื่องเข้าทำงานได้เลย มีอะไรก็บอกแผนกบุคคลตรงนั้นได้เลย บอกว่าฉันให้มาละกัน!"
"ได้เลยครับ คุณนายใหญ่เดินทางดี ๆ ครับ!"
พอได้ยินประโยคสุดท้าย สวี่ผิงอันยิ้มออกมาจริง ๆ!
เขามองไปที่ผู้จัดการอ้วนที่อยู่ข้าง ๆ คิดในใจ: นายได้ยินไหม?
เจ้านายนายพูดเอง มีอะไรให้เรียกร้องได้เต็มที่...
เหลาบั่นเฉิงมารวดเร็วไปก็เร็วเหมือนกัน
เขาแค่กินข้าวอย่างเร่งรีบ
แต่กลับแก้ปัญหาเรื่องงานให้สวี่ผิงอันได้!
"สวัสดีครับหัวหน้าหวัง ผมตั้งแต่นี้ต่อไปก็เป็นลูกน้องใต้บัญชาของคุณแล้วนะครับ..."
ตำแหน่งหัวหน้าหวังนี่ ยังรู้มาจากที่เหลาบั่นเฉิงเรียกคนอ้วนว่าหัวหน้าหวังอีกที
แค่ไม่รู้ว่าคนนี้เป็นหัวหน้าจริงหรือเปล่า
แต่ไม่สำคัญ ตำแหน่งน่ะ เรียกให้สูงไว้ก่อนไม่มีผิด
คนอ้วนถอนหายใจหนึ่งที คนนี้ปากพูดเพราะ แต่ในใจไม่มีความเกรงกลัวผู้ใหญ่แบบที่วัยรุ่นควรมีเลยแม้แต่น้อย
เหมือนเด็กเก๋าในวงการทำงานชัด ๆ!
"ได้ ๆ ๆ ฉันก็แค่ผู้ดูแลห้องครัวเล็กนี้เอง ต่อไปเราสองคนก็ทำงานร่วมกันแล้ว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ!"
"งั้นต่อไปก็คงต้องรบกวนผู้จัดการหวังชี้แนะเยอะ ๆ แล้วครับ!"
กว่าที่ฝ่ายออฟฟิศจะเริ่มทำงานก็ยังอีกนาน
ทั้งสองคนก็ไม่ได้ยืนนิ่ง ๆ กันอยู่แค่นั้น...
สวี่ผิงอันหยิบซองบุหรี่ออกจากกระเป๋า ยื่นให้คนอ้วนหนึ่งมวน จุดไม้ขีดแล้วจุดไฟให้