ฝั่งเหลาบั่นเฉิงยุ่งมาทั้งเช้า ตอนนี้ก็เริ่มหิวพอดี
ถึงจะเลยเวลาทานข้าวไปสักหน่อยแล้วก็เถอะ
แต่แค่รอเวลาปรุงอาหารสองสามอย่าง เขาก็ยังรอไหว
เดินตามเหลาบั่นเฉิงเข้าไปในห้องครัวเล็กของโรงงานเหล็ก อีกฝ่ายพยักหน้าให้คนดูแลระดับหัวหน้าคนหนึ่ง
“นายท่าน ท่านทานข้าวเที่ยงหรือยัง”
เหลาบั่นเฉิงส่ายหน้า แล้วชี้ไปที่สวี่ผิงอัน
“เหล่าวัง พาเสี่ยวสวี่ไปเลือกวัตถุดิบหน่อย วันเที่ยงเขาจะทำอาหารให้ฉันทาน”
หัวหน้าดูอายุสี่ห้าสิบ ต่อหน้าเหลาบั่นเฉิงยิ้มแย้มราวกับพระเมตไตรย
พอออกจากประตูมากับสวี่ผิงอัน หน้าก็หุบลงทันที
“เสี่ยวสวี่ ฝีมืออาหารสไตล์ไหน”
สวี่ผิงอันยิ้ม “เสฉวน!”
หัวหน้าตะลึง สีหน้าแข็งทื่อ
“เสฉวนเหรอ!”
ต้องรู้ไว้ ห้องครัวเล็กของโรงงานเหล็กพวกเขาแต่ก่อนเน้นอาหารซานตงเป็นหลัก บางครั้งก็ทำอาหารตระกูลถานด้วย
อาหารเสฉวนคงไม่คู่ควรกับโต๊ะนี้สินะ
สำคัญที่สุดคือ วัตถุดิบอาหารเสฉวนธรรมดา ไม่ค่อยหายาก
ราคาก็เป็นมิตร ผลประโยชน์ของเขาก็เลยน้อยลงไป...
แต่ก็จนใจ คนของเจ้านายพามา ไม่ใช่เขาจะไล่ได้
อีกอย่าง พ่อครัวไม่ใช่คนใช้แรงงาน จะหาที่ไหนก็ได้เป็นฝูง!
ในใจก็ยิ่งแค้นเหอต้าไช่ที่ทิ้งงานไป...
มองดูวัตถุดิบในโรงเล็ก ๆ สวี่ผิงอันก็มีแผนในใจ
การสอบแบบนี้ ต้องใช้จุดแข็งหลีกเลี่ยงจุดอ่อน
ถึงแม้ระดับรวมอาหารเสฉวนของสวี่ผิงอันตอนนี้จะแค่เริ่มต้นเชี่ยวชาญ
แต่เมนูที่เขาเรียนรู้จากแพลตฟอร์มต่าง ๆ ในชาติก่อน ไม่ได้ลืมไปพร้อมกับการกลายเป็นทักษะการทำอาหาร