ช่วงเย็น เวลาอาหารมื้อเย็น บ้านอี้จงไห่ ลานกลาง
อี้จงไห่นั่งหน้าบึ้งอยู่ที่โต๊ะอาหาร กินข้าวไปพลาง ดื่มเหล้าแก้เศร้าไปพลาง
ลัวเหวินชุ่ยผัดไข่ใส่จานวางลงบนโต๊ะ มองสามีที่หน้าบึ้งตลอดเวลา ก็ได้แต่หาวิธีพูดปลอบใจ
“พี่อี้ การสอบเลื่อนขั้นขอเลื่อนไปก่อนไม่ได้เหรอ?”
อี้จงไห่พยักหน้า แล้วก็ส่ายหัว
“ไม่แน่หรอก วันนี้ฉันถามพี่จางมาแล้ว เขาบอกว่าจะช่วยรายงานให้หัวหน้าโรงงานทราบ”
ลัวเหวินชุ่ยถอนหายใจโล่งอก
“หัวหน้าจางรับปากจะช่วยถามแล้ว ก็น่าจะไม่มีปัญหามั้ง?”
อี้จงไห่ส่ายหัว
“ยาก!”
“อาทิตย์นี้สอบช่างฝีมือระดับ 6 ถึง 8 โดยกรมโลหการเป็นผู้จัดและส่งเจ้าหน้าที่เทคนิคมาคุมสอบ ส่วนจันทร์ถึงพุธหน้าสอบระดับ 1 ถึง 5 ถึงตอนนั้นจะมีแค่พวกที่ผ่านการสอบช่างฝีมือขั้นสูงในโรงงานมาแล้วเป็นคนคุม!”
“หมายความว่า ถ้าฉันไม่ได้สอบทันชุดของกรมโลหการภายในเสาร์นี้ ระดับช่างฝีมือขั้นสูงที่ฉันสอบในโรงงานก็อาจไม่ได้รับการรับรองจากส่วนบน!”
พูดถึงตรงนี้ ยิ่งคิดยิ่งโมโห
“ไอ้เจ้าซื่อบ้านี่... ทำแผนพังหมด!”
ลัวเหวินชุ่ยอยากจะพูดว่า จู๋จื่อก็ไม่ได้ตั้งใจ
แต่พอเห็นสีหน้าอี้จงไห่ สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดออกมา
เพราะไม่มีลูก ทำให้ในชีวิตคู่ ลัวเหวินชุ่ยตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเสมอ
“ช่วงนี้เจ้าซื่อทำอะไรอยู่?”
“ได้ยินว่ากลับไปเป็นเด็กฝึกงานที่โรงอาหารเอ๋อเหมยอีกแล้ว!”
อี้จงไห่ขมวดคิ้ว
ตอนนั้นพอเจ้าซื่อรู้ข่าวว่าเหอต้าไช่หนีไป ก็ไม่คิดหน้าคิดหลังรีบวิ่งออกจากโรงอาหารไป ทิ้งให้หายไปกว่าอาทิตย์ ทำเอาอาจารย์ของเขาต้องโดนดุไปด้วย
พอหลังจากกลับมา คงรู้ตัวว่าทำไม่ดี เลยไม่ได้กลับไปหาอาจารย์