ที่ประชุมได้ผ่านมติเรื่องการเปลี่ยนแปลงของโรงงานเหล็กเหลาแล้ว
แต่การแจ้งข่าวคงไม่ใช่แค่ประกาศผ่านเครื่องกระจายเสียงสองสามครั้งก็จบได้ ต้องมีเวทีที่จริงจังกว่านั้น
คาดว่าน่าจะต้องมีการประชุมใหญ่พนักงานโรงงาน... อย่างน้อยก็ต้องประชุมผู้แทนพนักงานโรงงานใช่ไหม
......
ถึงหลี่หวยเต๋อจะบอกล่วงหน้าแล้วว่าห้องครัวเล็กกำลังจะถูกยุบ แต่ตราบใดที่เอกสารทางการยังไม่ออกมาสักวัน สวี่ผิงอันก็ยังได้ใช้ชีวิตไปวันๆ ต่อไป
"แค๊ก แค๊ก!"
"โอ๊ะ หัวหน้าหวัง! ท่านมีอะไรสั่งหรือเปล่า?"
สวี่ผิงอันนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ซื้อเองด้วยเงินส่วนตัว กำลังจิบชาอยู่
ด้านหลังมีเสียงไอขึ้นมา สวี่ผิงอันหันไปดู ก็เห็นอ้วนหวัง
จึงรีบลุกขึ้นทักทายอีกฝ่าย
หวังจงชางเห็นอีกฝ่ายทำหน้าตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็แสลงใจขึ้นมาทันที
ให้ตายเถอะ ตั้งแต่นายเข้างานก็ตามฉันทำงานมาแท้ๆ ทำไมไม่เข้าข้างฉันบ้างล่ะ?
"อย่ามาเลย ตอนนี้นายเกาะขาใหญ่คณะทำงานใหญ่แล้ว ฉันจะกล้าสั่งอะไรนายได้ลงคอ?"
"โอ๊ย หัวหน้าของผม ท่านพูดแบบนี้ก็เหมือนตบหน้าผมเองนี่ครับ ผมตั้งแต่วันแรกที่เข้างานก็เป็นพวกเดียวกันกับท่านมาตลอดนะครับ"
"ฮึ ฮึ......"
นายจะให้ฉันเชื่อได้ยังไงกัน?
ที่บันไดหน้าห้องครัวเล็ก สวี่ผิงอันออกแรงสุดชีวิต จนในที่สุดก็พูดพล่ามให้อ้วนหวังคนนี้เชื่อจนหลงผิดได้สำเร็จ
"มาๆ ท่านลองสูบอีกอันหนึ่งดูสิ!"
อ้วนหวังโบกมือปัดบุหรี่ที่สวี่ผิงอันยื่นให้
"พอเถอะ ช่วงนี้สูบไปสี่ห้า_root แล้ว ถ้าสูบอีกคอฉันคงร่วงแน่......"
เงียบไปครู่หนึ่ง อ้วนหวังก็ถอนหายใจออกมาอย่างระอา
"ห้องครัวเล็กจะถูกยุบแล้ว คาดว่าไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ล่ะ"
"ปกติแหละ อีกไม่ช้าก็ต้องเป็นอย่างนี้อยู่ดี!"
"นายดูออกจะใจกว้างดีนี่ พอห้องครัวเล็กถูกยุบ นายก็ไปทำกับข้าวหม้อใหญ่ให้ฉันกินได้เลย!"
"แค่เงินเดือนไม่ลดก็พอแล้ว ที่เหลือเราก็ดูแลไม่ไหวหรอก!"