เมื่อเห็นไซต์ก่อสร้างที่กำลังอย่างกระตือรือร้นทำงาน สวี่ผิงอันเกิดความสนใจขึ้นมา
เขาไม่ได้คิดจะไปหางานทำที่ไซต์ก่อสร้างนี้หรอก ที่จริงแล้วเขาสนใจพวกอิฐบนกำแพงเมืองมากกว่า
รู้ไว้ว่า พื้นที่มิติของเขายังมีแต่บ้านหญ้าคาอยู่เลย...
ยิ่งไปกว่านั้น ในตอนนี้อิฐถือเป็นทรัพยากรที่หายาก!
ในซื่อจิ่วเฉิงอาจจะยังพอมี แต่ในหมู่บ้านตงหยิง สวี่ผิงอันพยายามสารพัดวิธีก็หาอิฐไม่ได้
ตอนนี้เอง เขาก็เลยเข้าใจแล้วว่าบ้านอิฐเขียวสามห้องของตระกูลหลิวเต๋อโฮ่วนั้นมีคุณค่ามากแค่ไหน!
และเข้าใจด้วยว่าทำไมคนรุ่นก่อนถึงภูมิใจที่มีบ้านสามห้องในครอบครัว...
สมควรที่จะภูมิใจจริง ๆ ของแบบนี้หามาได้ยากมาก!
เห็นการรื้อกำแพงเมืองชั้นนอกแล้ว ก็ทำให้นึกได้ว่าตอนเขียนนิยายเมื่อชาติก่อน เคยค้นข้อมูลว่า คนซื่อจิ่วเฉิงชอบมาขนอิฐตอนกลางคืน...
พอเห็นบรรยากาศผู้คนพลุกพล่านแบบนี้ สวี่ผิงอันก็ตัดสินใจว่าคืนนี้เขาจะมาสนุกด้วยบ้าง
คิดได้แบบนั้น สวี่ผิงอันก็ยิ้ม!
รู้สึกว่าตัวเองเข้ากับยุคสมัยนี้มากขึ้น
พูดอะไรก็เปล่าประโยชน์ ที่จริงแล้วก็เพราะกลัวยุคที่ขาดแคลนสิ่งของแบบนี้จนใจฝ่อแล้ว!
การขาดแคลนนี้ไม่ใช่แค่ขาดอาหาร หรือพูดอีกอย่างคือ ไม่ใช่แค่ขาดอาหาร...
อะไรก็ขาดไปหมด สวี่ผิงอันอยู่บ้านดินไม่ไหว อยากสร้างบ้านใหม่ก็ไม่มีอิฐจะสร้าง
ชีวิตแบบนี้ ใครได้ลองก็รู้ว่ามันเป็นยังไง!
วันนี้มีจักรยานแล้ว สวี่ผิงอันว่าจะไปดูที่โรงงานเหล็กหงซิงก่อน