ชีวิตแสนสบายที่ได้ทำงานลอยชายมาโดยตลอด ย่อมมีวันต้องจบลง!
ปลายเดือนพฤศจิกายน เหลาบั่นเฉิงที่หายหน้าไปนานก็ปรากฏตัวอีกครั้งใกล้ห้องครัวเล็ก
ที่ติดตามมาด้วยกัน คือกลุ่มชายวัยกลางคนกว่า 10 คนที่แต่งกายเรียบง่าย แต่ใบหน้าดูซูบผอม
เหลาบั่นเฉิงไม่ได้เรียกสวี่ผิงอัน แต่ตรงไปสั่งอ้วนหวังโดยตรง
"หัวหน้าหวัง ตอนเที่ยงจัดอาหารที่ห้องครัวเล็กหน่อย เราจะเลี้ยงต้อนรับหัวหน้าหาน"
หัวหน้าหานคนนี้ดูภายนอกอายุราว 50 ปลายๆ
แน่นอนว่าในยุคนี้การดูจากภายนอกมักไม่ค่อยแม่นยำนัก เพราะยิ่งผ่านอะไรมามาก หน้าก็ยิ่งดูโทรม
หัวหน้าหานคนนี้ดูโทรมมากจริงๆ
เสื้อผ้าที่สวมใส่เป็นชุดข้าราชการสีเทาที่ซักจนซีด
หัวหน้าหานยิ้มแย้ม ท่าทีอ่อนโยน แต่น้ำเสียงกลับไม่เปิดให้ใครโต้แย้ง
"เอ๊! ไม่ต้องรบกวนห้องครัวเล็กหรอก พวกเรากินที่โรงอาหารใหญ่ก็พอ!"
รอยยิ้มของเหลาบั่นเฉิงแข็งทื่อเล็กน้อย
ในมุมมองของเขา เขาไม่กลัวคนจากเบื้องบนจะมากอบโกย แต่มันกลัวคนพวกนี้ที่ยึดหลักการมากเกินไป!
เหลาบั่นเฉิงอายุ 40 กว่าๆ เป็นนายทุนมาครึ่งชีวิต เคยหาเลี้ยงชีพใต้ร่มเงาของพวกญี่ปุ่นและพรรคก๊กมินตั๋งมาก่อน ย่อมรู้ดีว่าต้องจัดการกับข้าราชการทุจริตอย่างไร
แต่คนกลุ่มใหม่ที่กุมอำนาจในตอนนี้ กลับทำให้มุมมองของเขาที่มีต่อโลกต้องสั่นคลอน
นี่เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เขายืนกรานส่งภรรยาและลูกออกไปก่อนการร่วมทุนระหว่างรัฐกับเอกชน
เพราะผ่านสงครามมามากมายหลายปีขนาดนี้ เขาก็ไม่เคยส่งพวกเขาไปไหนเลยสักครั้ง...
เหลาบั่นเฉิงสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง อยากจะปรับตัว แต่ก็ยังมีความหวังเล็กๆ อยู่ในใจ!