จัดการเรื่องเล็กน้อยในบ้านเสร็จ สวี่ผิงอันก็เริ่มต้นชีวิตการทำงานแบบลอยชายอย่างสบายใจได้สักที
วันแรกที่ทำงาน อ้วนหวังไม่มา
วันที่สองที่ทำงาน ในที่สุดก็ได้เจอเขา
อ้วนหวังสีหน้าห่อเหี่ยว ดูเหมือนพ่อตาย
“ผิงอันเอ๊ย วันดีคืนดีของเราสองคนคงจะจบลงแล้ว”
บนบันไดหลังประตูห้องครัวเล็ก
สวี่ผิงอันสูบควันไปพลาง ฟังเสียงถอนหายใจของอ้วนหวังข้างๆ ไปพลาง
“เป็นอะไรไป? ทำไมวันดีคืนดีถึงจบลงแล้ว? วันดีคืนดีของเราเพิ่งจะเริ่มต้นเอง!”
“เฮ้อ เถ้าแก่โหลว ตกลงกับทางราชการเรียบร้อยแล้ว โรงงานเหล็กกำลังจะเริ่มดำเนินการร่วมทุนระหว่างรัฐกับเอกชนอย่างเป็นทางการแล้ว”
“เฮ้อ เรื่องนี้เกี่ยวกับพวกเราด้วยเหรอ? พวกเราก็แค่คนทำงานหน้างาน ไม่ว่าอยู่กับใครก็ต้องทำงานเหมือนกัน”
อ้วนหวังมองสวี่ผิงอันด้วยสายตาที่ซับซ้อน
ก็จริง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับสวี่ผิงอันจริงๆ!
“พูดแบบนั้นก็ถูก พวกเราใช้ชีวิตแบบทำงานสามวัน พักสามสิบวันแบบนี้ คงจะไม่ได้อีกแล้ว”
พอพูดแบบนั้น สวี่ผิงอันก็เงียบไปด้วย
การลอยชายตอนนี้มันสบาย แต่ถ้าลอยชายไปเรื่อยๆ มันก็สบายตลอดไป!
ความทะเยอทะยานมากมายแค่ไหน ก็ถูกบั่นทอนจนหมดไปกับการทำงานโดยไม่ได้ทำงานอะไรในช่วงนี้...
โชคดีที่ทุกวันได้ทำกับข้าวให้อ้วนหวังสองอย่าง มือไม่ถึงกับฝีมือตก!
สวี่ผิงอันรู้ดีว่าอ้วนหวังยังมีอีกประโยคที่สำคัญมากที่ยังไม่ได้พูด
ตอนนี้เขานับได้ว่าเป็นตำแหน่งบริหาร แต่ปัญหาคือหลังจากร่วมทุนกับรัฐแล้ว เขาจะได้เป็นผู้บริหารต่อไปหรือไม่ก็ยังไม่แน่ใจ
ถึงแม้จะอยากอยู่ที่โรงงานเหล็กต่อไป แต่ให้เขาไปล้างผักในครัว?
งั้นเขาก็ยอมไปเป็นคนขับรถให้เถ้าแก่โหลว ดีกว่า...