"สหายผิงอัน วันนี้ก็ลำบากแกอีกแล้วที่ต้องมาทำอาหารเย็นให้พวกเรา"
สวี่ผิงอันเงยหน้ามอง ก็เห็นหลี่หวยเต๋อในวัยหนุ่ม!
"ท่านหลี่พูดเกินไปแล้ว พวกท่านทำงานเพื่อประชาชน ส่วนผมที่มาช่วยทำอาหารก็ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งในการรับใช้ประชาชนโดยอ้อมเหมือนกันครับ!"
"พูดได้มีจิตสำนึกดี แต่จะเป็นการโดยอ้อมได้ยังไง นี่คือการรับใช้ประชาชนโดยตรง!"
"ที่จริงพวกเราก็เป็นส่วนหนึ่งของประชาชนเหมือนกันนั่นแหละครับ!"
พูดเล่นไปสองสามประโยค หลี่หวยเต๋อก็ยื่นบุหรี่ให้สวี่ผิงอันอันหนึ่ง
สวี่ผิงอันรับไว้พร้อมกับพูดรับคำ แล้วจุดไม้ขีดไฟจุดให้ให้อีกฝ่ายก่อน...
พูดจาเพราะจริง ๆ... แต่ชาติหน้าก็ทำไม่ตรงกับที่พูด!
แต่ก็ปกติ ใครจะเปลี่ยนแปลงได้เก่งเท่าคนอีก?
"อ้าว เห็นห้องครัวเล็กนี่มีอาหารให้เลือกหลากหลายดีนะ ซื้อจากที่ไหน? ซื้อรวมกับโรงอาหารใหญ่หรือเปล่า?"
สวี่ผิงอันไม่ได้แปลกใจอะไรกับคำถามเชิงล้วงข้อมูลของหลี่หวยเต๋อ
คณะทำงานกลุ่มนี้คนต่างก็มีหน้าที่รับผิดชอบของตัวเอง
ส่วนหลี่หวยเต๋อเป็นคนที่รับผิดชอบงานด้านโลจิสติกส์ ซึ่งก็หมายความว่า ไอ้คนนี้แหละที่จะเป็นหัวหน้าโดยตรงของสวี่ผิงอันในอนาคต
ตอนนี้เป็นช่วงเตรียมงานระยะแรก แต่จริง ๆ แล้วเวลาของคณะทำงานก็ไม่มากนัก
ได้ยินว่ามีเวลาให้ทำความเข้าใจสถานการณ์มากสุดแค่ครึ่งเดือน
โรงงานใหญ่ขนาดนี้ มีคนสองสามพันคน จะทำงานให้เรียบร้อยได้ ถ้าไม่ทำงานล่วงเวลาก็ไม่แน่นอน
พอต้องทำงานล่วงเวลา เจ้าอ้วนหวังกับสวี่ผิงอันก็ต้องเหนื่อยหน่อย
สวี่ผิงอันตั้งใจตั้งแต่แรกแล้วว่าจะเกาะขาใหญ่ ดังนั้นตอนนี้เลยแสดงออกว่าขยัน อดทน ไม่บ่น
เจ้าอ้วนหวังไม่ไหวแล้ว