สวี่ผิงอันกับน้องสาวสองคนเพิ่งก้าวเข้าประตูร้าน พนักงานร้านที่สวมชุดยาวแขนกุดก็ยิ้มแย้มเดินเข้ามาใกล้
"สหายสวัสดี มาดูนาฬิกาหรือดูนาฬิกาข้อมือครับ?"
ระหว่างที่พูด สายตาของอีกฝ่ายก็กวาดมองชุดของสวี่ผิงอันและสวี่ฟางอย่างไม่ให้รู้ตัว
ในใจคงประเมินลูกค้าสองคนที่เพิ่งเข้าร้านเป็นชั้นๆ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออกมาเลย
"ขอดูนาฬิกาหน่อย...นาฬิกาปลุกเล็กๆ!"
"เชิญทางนี้ครับลูกค้า!"
พนักงานร้านเดินนำไปด้านหน้าตามทาง โดยพาสวี่ผิงอันและสวี่เหลียนไปที่เคาน์เตอร์ด้านข้าง
เคาน์เตอร์ทั้งหมดในร้านเป็นเคาน์เตอร์กระจกนิรภัยนำเข้าล้วนๆ
ของแบบนี้ในชาติก่อนของสวี่ผิงอันกลายเป็นของธรรมดาเกลื่อนถนนไปแล้ว...
แต่ที่นี่ ในซื่อจิ่วเฉิงตอนนี้ นี่คือเคาน์เตอร์ที่ทันสมัยที่สุด ไม่มีอันไหนเทียบเท่า
เพราะในยุคนี้ ถึงจะเป็นตู้โชว์ไม้แดงทั้งตัว ก็ยังสู้ตู้โชว์กระจกนิรภัยทั้งตัวในด้านความสะดุดตาไม่ได้
"ถ้าเป็นนาฬิกาปลุกเล็กๆ ลูกค้าลองดูอันนี้ได้ครับ ผลิตจากโรงงานผลิตนาฬิกาเป่าซื่อ คุณภาพเชื่อถือได้มาก!"
"โรงงานผลิตนาฬิกาเป่าซื่อ?"
ต้องให้อภัยสวี่ผิงอันที่ไม่ค่อยรู้เรื่อง เพราะนอกจากแบรนด์ที่สืบทอดมาถึงเจ็ดแปดสิบปีแล้ว แบรนด์ดังๆ ในปัจจุบันหลายยี่ห้อเขาก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน
"ครับ เป็นผลิตภัณฑ์จากเมืองเหยียนไท...บอกว่าชิ้นส่วนทุกชิ้นผลิตในประเทศ!"
สินค้าในประเทศยุคนี้ คุณภาพต้องไม่มีปัญหาแน่นอน
แต่เพราะยุคสมัยเป็นแบบนี้ ทุกคนต่างก็เชื่อถือสินค้าต่างประเทศ...
หรือพูดอีกอย่างคือ อีกเจ็ดแปดสิบปีต่อมา คนส่วนใหญ่ก็ยังเชื่อถือสินค้าต่างประเทศอยู่ดี!
สวี่ผิงอันรับนาฬิกาปลุกเล็กๆ เรือนนั้นมาพิจารณาอย่างละเอียด