จากออกเดินทางจนกลับมาถึงหมู่บ้าน สวี่ผิงอันอยู่นอกบ้านทั้งหมดห้าวัน
หรือจะบอกว่าการปฏิบัติคือเกณฑ์เดียวที่ใช้วัดความจริง...
ก่อนหน้านี้ฟังเถียนเหล่าต้าพูดว่า ถ้าจะล่าสัตว์ใหญ่ต้องไปภูเขาตะวันตก ภูเขาทางเหนือไม่มีอนาคต ตอนนั้นยังไม่ค่อยเข้าใจ
ครั้งนี้ได้ไปด้วยตัวเอง ถึงได้เข้าใจ!
เดิมทีสวี่ผิงอันคิดไว้ดีแล้ว จะลัดเลาะจากภูเขาไปภูเขาตะวันตก...
พอเข้าก็เขาแล้วถึงรู้ อยากได้ไปหมด แต่กลับไม่มีเวลาย้ายที่ไปที่อื่น
ตอนสวี่ผิงอันกลับมาถึงหมู่บ้าน เป้หลังมีของเต็มไปหมด
กระต่ายป่าสองตัวและแบดเจอร์ตัวหนึ่ง ถูกปกคลุมด้วยผลไม้ป่าที่เก็บมาได้หลากหลายชนิด
ส่วนการไปครั้งนี้คุ้มค่าหรือไม่ ก็แล้วแต่มุมมองของแต่ละคนแล้วล่ะ!
เพราะเข้าป่าไปสี่ห้าวัน ถ้าได้แค่นี้ ก็ไม่คุ้มค่าเลย
โชคดีที่เมื่อไม่กี่วันก่อนสวี่ผิงอันจัดการเฉินจู้ ก็ถือว่าเล่นงานไก่ให้ลิงดูกับคนในหมู่บ้านไปด้วย
ถึงจะมีคนอิจฉาอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่มีใครมาพูดประชดประชันต่อหน้าเขา
ทุกคนเจอกันก็ทักทายกันอย่างเป็นกันเอง
"กั๋วตาน พวกลูกสาวของฉันทำไมไม่มาเล่นกับพวกแกด้วยล่ะ?"
กั๋วตานเงยหน้าขึ้น มองสวี่ผิงอันด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"พวกเธอไปรดน้ำที่ไร่อยู่... แล้วก็ อย่าเรียกฉันว่ากั๋วตาน ฉันชื่อจางเจี๋ยฟ่าง!"
"ได้ กั๋วตาน!"
กั๋วตานพุ่งหัวชนใส่สวี่ผิงอัน แต่ถูกเขาคว้าหัวไว้ได้
เขาหยิบพุทราป่าออกจากเป้ให้อย่างลวก ๆ
เด็กๆ ที่เล่นอยู่หน้าหมู่บ้านสองสามคน คนละลูก มีแจกทุกคน!
ระหว่างทางผ่านไร่ของตัวเอง เห็นน้องสาวสองคนกำลังตั้งใจรดน้ำต้นไม้อยู่ในไร่