เช้าวันรุ่งขึ้น สวี่ผิงอันพาต้าหวงกับเสี่ยวเฮยเตรียมเข้าป่า
อาวุธที่พกไปก็มีธนูที่ซื้อมาจากใน town นอกนั้นพวกมีดฟืน มีดพร้า เชือกและลวดเหล็กก็ซื้อใหม่ทั้งหมด
อาวุธด้ามยาวยังหามาได้อีกหนึ่งอันเป็นง่ามล่าสัตว์...
ปืนนั้นไม่มี...
ตอนเพิ่งข้ามมิติมา สวี่ผิงอันรู้สึกว่าตัวเองมีโอกาสได้เล่นปืนแล้ว
แต่พอได้เข้ามาอยู่ในยุคนี้จริงๆ สวี่ผิงอันถึงได้รู้ว่าปืนไม่ได้ง่ายที่จะได้มาครอบครอง
ฤดูร้อนปีนี้ก็มี[มาตรการบริหารจัดการปืนชั่วคราว]ออกมาแล้ว
จริงๆ แล้วตั้งแต่แรก ทางบ้านเมืองก็ไม่ให้ชาวบ้านธรรมดาถือปืนอยู่แล้ว
แน่นอน อยู่ที่เขาไหนก็ต้องร้องเพลงนั้น อยู่ยุคไหนก็ต้องพูดแบบนั้น!
ช่วงนี้ แม้มาตรการบริหารจะออกมาแล้ว แต่การจัดการก็ยังหลวมๆ
คาบสมุทรยังอยู่ในภาวะสงคราม ภายในประเทศโจรยังไม่ถูกปราบให้สิ้นซาก บางพื้นที่ยังมีความวุ่นวาย...
ช่วงนี้ การห้ามปืนแบบเด็ดขาดคงเป็นได้แค่คำขวัญ
กว่าจะทำได้จริงๆ ก็เกือบจะเข้าศตวรรษที่ 21 แล้ว...
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้กฎระเบียบไม่ได้ตัดตอนแบบแห้งแล้ง ก็เลยยังพอมีช่องว่างให้คนล่าสัตว์ได้บ้าง
แบบปืนลูกซองหรือปืนยาวสำหรับล่าสัตว์ประเภทดินปืนก็พอถือได้ แต่ต้องไปลงทะเบียนแจ้งความ
แต่พูดกลับกัน สวี่ผิงอันมีของดีติดตัว อนาคตสดใส ถ้าซื้อปืนแล้วโดนทางการจับตา จะช่างน่าเวทนากว่าตัวละครในเรื่องเล่าที่โดนใส่ร้ายอีก!
ถึงแม้กองทหารอาสาประจำหมู่บ้านจะมีปืนและกระสุนอยู่ไม่น้อย...
แต่ถ้าไม่มีเหตุผลอันสมควรแล้ว ก็ไม่ใช่เรื่องที่หนุ่มน้อยอย่างสวี่ผิงอันจะได้มาได้ง่ายๆ แน่นอน