พระจันทร์เสี้ยวแขวนอยู่บนกิ่งต้นไห่ที่โล้นเปลือย แสงสีเงินทอดลงมาบนทางเดินภูเขา เงาสองร่างเคียงข้างกันปรากฏชัด เฉินชุนเชิงกำมือซูเฟินไว้แน่น ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ เสียงของเขากดต่ำลงมาก แต่กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเด็ดขาดเหมือนทลายเรือลงได้ “ซูเฟิน ฉันหาสินสอดไม่ครบจริง ๆ ถ้ารอต่อไป พ่อแม่ของเธอคงต้องยกเธอให้คนอื่นแน่”
หัวใจของซูเฟินกระตุกวูบลงมาอย่างแรง หลายวันมานี้แม่ของเธอพูดพร่ำอยู่ข้างหูว่า เถ้าแก่จางเจ้าของร้านขายของชำในเมืองยินดีจะจ่ายสินสอดแปดสิบหยวนให้เธอ เพื่อให้เธอรีบตอบตกลง เธอกัดริมฝีปาก ปลายนิ้วเย็นเฉียบ “งั้น... งั้นจะทำยังไงดีล่ะ? ฉันไม่อยากแต่งกับคนอื่น ฉันอยากอยู่กับเธอเท่านั้น”
เฉินชุนเชิงหยุดเดิน หันกลับมา มองหน้าของเธอใต้แสงจันทร์ ดวงตาของเขาเร่าร้อนและแน่วแน่ “ซูเฟิน ไม่งั้น... เราหนีไปด้วยกันไหม?”
“หนีไป?” ซูเฟินเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ “แต่ถ้าเราหนีไป พ่อแม่ของฉันจะต้องโกรธแน่ แล้ว... แล้วเราจะกลับมาได้อีกไหม?”
“ได้สิ!” เฉินชุนเชิงพยักหน้าอย่างแรง น้ำเสียงหนักแน่น “เราไปที่เมือง ฉันจะหางานทำ ถ้าเธอยังอยากเรียนหนังสือ ฉันก็จะส่งเสียให้เธอเรียน รออีกสามห้าปี พอเรามีเงินเก็บ แล้วค่อยกลับมาขอขมาพ่อแม่ของเธอ ตอนนั้นพอพวกเขาเห็นว่าเราอยู่ดีมีสุข แล้วเห็นว่าเธอมีความสุขจริง ๆ พวกเขาต้องยอมรับเราแน่”
ซูเฟินมองคิ้วและดวงตาที่คมเข้มของเขา นึกถึงความอ่อนโยนและความเอาใจใส่ของเขาตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา: ส่งเสื้อกันฝนให้เธอท่ามกลางฝนที่ตกหนัก อดเงินเก็บซื้อหนังสือภาพให้เธอ อดทนฟังเธอเวลาที่เธอน้อยใจ ความลังเลในใจของเธอจึงค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงความยึดมั่นในความรักและความปรารถนาที่มีต่ออิสรภาพ
“ได้!” เธอพยักหน้าอย่างหนัก น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่กลับเป็นน้ำตาแห่งความดีใจ “พี่ชุนเซิง ฉันจะไปกับเธอ! ไม่ว่าไปที่ไหน ขอแค่ได้อยู่กับเธอ ฉันก็ไม่กลัว”
เฉินชุนเชิงโอบเธอเข้าอกทันที เสียงของเขาแหบพร่าด้วยอารมณ์ “ซูเฟิน ขอบใจเธอมาก! ต่อจากนี้ฉันจะดูแลเธอให้ดี จะไม่ให้เธอต้องลำบากใจแม้แต่นิดเดียว”
ซูเฟินซบลงบนอกของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นมีพลังของเขา ความรู้สึกอบอุ่นมั่นคงเต็มเปี่ยมในใจ เธอรู้ดีว่าก้าวนี้หากก้าวออกไปแล้ว จะไม่มีทางหันหลังกลับ แต่ว่าการได้แต่งงานกับเถ้าแก่จางที่เธอไม่เคยเห็นหน้า ใช้ชีวิตที่ถูกมองเป็นหมากตัวหนึ่ง มันยังดีกว่าการได้เดินไปพร้อมกับคนตรงหน้า เพื่อเผชิญหน้ากับเส้นทางที่ไม่รู้ชะตากรรม
“เราจะไปคืนนี้เลยไหม?” ซูเฟินเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย
“อืม ฉวยจังหวะที่ตอนกลางคืนไม่มีใครสังเกต” เฉินชุนเชิงปล่อยเธอออก แล้วหยิบห่อผ้าใบเล็ก ๆ ออกมาจากย่ามที่พาดบ่า “ฉันจัดเตรียมไว้แล้ว มีเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองสามชุด และเงินค่าจ้างที่ฉันเก็บไว้ พอให้เราเดินทางไปถึงเมืองได้”
ซูเฟินพยักหน้า หันหลังจะเดินกลับบ้าน “ฉันจะไปเก็บของส่วนตัวสองสามอย่าง แล้วค่อยไปลาเจ้าวัวเฒ่าหน่อย”
เฉินชุนเชิงดึงเธอไว้ “อย่าไปเลย เผื่อพ่อแม่ของเธอรู้เข้าแย่ เสื้อผ้า ฉันจะซื้อใหม่ให้เธอเอง ส่วนเจ้าวัวเฒ่า... มันอยู่บ้านเธอจะปลอดภัย”
ซูเฟินคิดดูก็ถูก จึงกัดฟัน มองไปทางบ้านเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาเต็มไปด้วยความอาลัย แต่สุดท้ายก็ยังเดินตามเฉินชุนเชิงออกไปทางนอกเขา
ใต้แสงจันทร์ เงาร่างของทั้งสองเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ รอยเท้าประทับบนดินเหลืองนุ่ม แล้วก็ถูกใบไม้ที่ปลิวตามสายลมภูเขากลบไว้อย่างแผ่วเบา ซูเฟินหันกลับไปมองครั้งหนึ่ง บ้านดินที่เธออาศัยอยู่มาสิบแปดปี ค่อย ๆ หายไปในความมืด เธอกำมือของเฉินชุนเชิงแน่น แล้วพึมพำในใจ: พ่อแม่ ลูกขอโทษ รอลูกกลับมาก่อน ลูกจะทำให้พ่อแม่เข้าใจว่าสิ่งที่ลูกต้องการไม่ใช่สินสอด แต่เป็นความรักและชีวิตที่ทำให้ลูกได้เป็นตัวของตัวเอง
ลมภูเขาพัดโหมกระหน่ำ เหมือนกำลังส่งพวกเขาเดินทาง และเหมือนกำลังบอกถึงความยากลำบากของข้างหน้า แต่ในตอนนี้ ซูเฟินมีเพียงความคิดเดียว: เดินไปกับคนตรงหน้า เดินต่อไปเรื่อย ๆ จนถึงที่ที่มีแสงสว่าง