“คุณเจียง!”
ริมถนนไม่ไกลนัก มีเด็กสาวร่างเล็กยืนอยู่ในเสื้อขนเป็ดสีขาว เธอกำลังมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ด้านหลังเด็กสาวมีเงาดำลอยอยู่ เป็นหญิงสาวสวมชุดแดงผมยาว ใบหน้าเขียวคล้ำ ดูน่ากลัวกว่าเขาเสียอีก
เริ่นฉางอันระแวดระวังไปทั้งตัว คิดจะหนีเอาตัวรอด
เจียงเสี่ยวสุ่ยสูดจมูก เธอได้กลิ่นเศษเสี้ยววิญญาณ
เธอค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ เริ่นฉางอันหวาดผวาจนอยากถอยหนี ทว่าขากลับแข็งทื่อราวกับถูกเชื่อมติดกับพื้น ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจแล้ว ไม่น่าไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลฟู่เลย
เดิมทีเขาเพียงอยากอาศัยความสามารถของภรรยาฟู่ เพื่อหาตัวสิ่งที่ล่อลวงลูกสาวของเขา
ไม่คิดเลยว่าเด็กสาวคนนี้จะไม่ใช่ซินแสฮวงจุ้ยธรรมดา
ซินแสฮวงจุ้ยทั่วไปไม่มีทางทำให้ขนทั่วร่างของเขาลุกชันได้
ตรงหน้าเป็นเพียงเด็กสาวร่างเล็กแท้ ๆ แต่เขากลับรู้สึกว่ามีสัตว์ขนาดมหึมายืนอยู่ตรงนั้น
ราวกับถูกสิ่งมีชีวิตโบราณจับจ้อง อีกฝ่ายแค่อ้าปากก็กลืนเขาลงไปได้ทั้งตัว
“คุณเจียง คุณ...คุณอยากได้อะไร ขอแค่ปล่อยผมไป ผมยกให้คุณได้ทุกอย่าง”
เจียงเสี่ยวสุ่ยไม่ได้สนใจจะกินเขา เธอยื่นมือออกมา “ปิ่นหยกอยู่ไหน?”
เริ่นฉางอันระแวดระวัง เขาออกแรงทั้งหมดถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ลมคาวพัดกรูขึ้นมา
รอบด้านมีทรายและก้อนหินปลิวว่อน
รถราที่แล่นขวักไขว่บนถนนพลันเลือนหายไป เหลือเพียงพวกเขาสามคน ผีสาวชุดแดงดูหวาดกลัวมาก พยายามหนีออกไปสุดชีวิต
เริ่นฉางอันรู้ตัวว่าหนีไม่พ้น ขาจึงอ่อนยวบ คุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ
“คุณเจียง ขอร้องล่ะ ถ้าไม่มีปิ่นหยก ผมก็รักษาร่างมนุษย์ไว้ไม่ได้ ผมอยากไปหาเหยียนเจิน เขาทำให้ลูกสาวผมกลายเป็นแบบนี้ ในฐานะพ่อ ผมจะไม่สนใจได้ยังไง!”