ไออาฆาตเข้มข้นพุ่งกรูเข้าสู่ร่างของเธออย่างรวดเร็ว
หลี่มู่จื่อเบิกตากว้าง นี่...นี่เป็นภาพที่เธอควรดูได้หรือ?
เจียงเสี่ยวสุ่ยรู้สึกว่าเศษเสี้ยววิญญาณชิ้นนี้หลอมรวมได้ยากผิดปกติ พลังที่สะสมไว้ถูกดูดจนหมดเกลี้ยง ทำได้เพียงอาศัยไออาฆาตที่ไหลเวียนไม่ขาดสายภายในร่างของฟู่หมิงหยวนคอยช่วยเหลือ
เธอเริ่มกังวลว่าฟู่หมิงหยวนจะถูกดูดจนหมดแรง
แต่ไม่นาน เธอก็ไม่มีเวลาคิดเรื่องนั้นอีก
เมื่อเศษเสี้ยววิญญาณในร่างถูกปลุกขึ้น ความทรงจำอันยาวนานที่ติดมากับมันก็ถาโถมเข้ามาตรงหน้า
เธอเห็นชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่บนเตียงน้ำแข็ง หลังม่านโปร่งซ้อนทบกันหลายชั้น บนยอดเขาหิมะที่มีหลังคาทองคำ
เพียงชั่วครู่ หญิงสาวก็ถูกโยนลงมา
รอบกายชายหนุ่มอบอวลด้วยไอมาร แววตาคมกริบราวสายฟ้า ดูท่าใกล้จะธาตุไฟเข้าแทรกเต็มที
หญิงสาวคุกเข่าหมอบอยู่บนพื้น ก่อนคลานเข่าเข้าไปหา “ท่านอาจารย์ ท่านจะทรมานตัวเองไปเพื่ออะไร?”
คิ้วของชายหนุ่มขมวดเข้ม ไอมารปั่นป่วนพลุ่งพล่าน
“ไสหัวไป!”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น เจียงเสี่ยวสุ่ยเห็นไฝน้ำตาที่หางตาของเธอ
ศิษย์พี่จาง
ศิษย์พี่จางซื่อสัตย์ภักดี ทำงานหนักเพื่อเฒ่าเซียวโดยไม่เคยปริปากบ่น แต่เฒ่านั่นกลับไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ถึงกับกล้าด่าศิษย์พี่จาง!
เจียงเสี่ยวสุ่ยกำลังขุ่นเคืองแทน ทว่าชั่วพริบตาต่อมา เธอก็เห็นศิษย์พี่จางค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้า เหลือเพียงชุดตัวใน เผยไหล่ขาวเนียน ก่อนจะคืบคลานไปทางเตียงทีละนิด
“ท่านอาจารย์ ฉันยินดีเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกับท่าน ช่วยให้ท่านผ่านเคราะห์รักไปได้ หากท่านกลายเป็นมารโดยสมบูรณ์ ก็จะสายเกินไปแล้ว!”