เจียงหมิงผลักประตูเข้ามา
“จูจู เป็นอะไรไป?”
เจียงหมิงจู๋ข่มความกลัวไว้ ก่อนเผยรอยยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไรค่ะพี่ หนูคงเป็นหวัดนิดหน่อย”
เจียงหมิงกล่าว “งั้นกลับไปพักเถอะ ทางนี้มีพี่อยู่”
เจียงหมิงจู๋อาลัยอาวรณ์ กล่าวลาคุณย่า
คุณย่าเจียงไม่พอใจ “จูจู เธอไม่เอาย่าแล้วหรือ?”
“คุณย่าคะ หนูเป็นหวัด กลัวจะติดคุณย่า” เจียงหมิงจู๋ฝืนกลั้นความขยะแขยง ปลอบเสียงอ่อน “ตอนนี้คุณย่าติดเชื้อไม่ได้ หนูต้องระวังไม่ให้เข้าใกล้ค่ะ”
“ห้ามไป นอนอยู่ที่นี่แหละ แค่เว้นระยะจากฉันก็พอ พี่ชายคนรองของเธออยู่ที่นี่ ฉันไม่วางใจ ตอนนี้เขาคิดถึงแต่นังสารเลวนั่น ถ้าเกิดเรียกผีร้ายมาทำร้ายฉันจะทำยังไง”
สีหน้าเจียงหมิงจู๋ไม่น่าดู แต่ก็ทำได้เพียงอดทน
“หนูไปแผนกฉุกเฉินก่อนนะคะ”
คุณย่าเจียงว่า “ไปเถอะ รีบกลับมาล่ะ”
พอออกจากห้องพักผู้ป่วย เจียงหมิงจู๋ก็ได้รับข้อความจากฉือโยวโยว
“จูจู อาจารย์หลิวตายแล้ว เธอได้ยินหรือยัง?” น้ำเสียงฉือโยวโยวเจือความอยากรู้อยากเห็น “ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนอย่างอาจารย์หลิวจะทำเรื่องฆ่าคนแล้วฝังศพได้ ข่าวลือแพร่ไปทั่วโรงเรียนแล้ว”
“เมื่อกี้ฉันได้ยินพ่อพูดว่าเธอล้มในสถานีตำรวจ แล้วก็เสียชีวิต”
เจียงหมิงจู๋สะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ข้อความที่ฉือโยวโยวส่งมาดูเหมือนแอบสะใจ แต่กลับแสร้งพูดอย่างเป็นห่วงว่า “จูจู เธอไม่ได้บอกว่าอาจารย์หลิวจะพาเธอไปแข่งหรือ? จะโดนพัวพันไปด้วยไหม ระวังตัวหน่อยนะ”
เจียงหมิงจู๋ลูบหน้าอกที่เจ็บอยู่ ใจเริ่มกระสับกระส่าย
เธอโทรหาจูเพ่ยฟาง
ไม่นานนัก จูเพ่ยฟางก็สวมเสื้อขนเป็ด มือทั้งสองซุกอยู่ในแขนเสื้อ เดินเอื่อย ๆ มารอเธอที่ประตูหลังโรงพยาบาล