ริมฝีปากและปลายลิ้นอ่อนนุ่มของหญิงสาวผุดขึ้นในห้วงความคิด
สายตาของเขาจับอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มเอิบชุ่มชื้นของหญิงสาว ความปรารถนาที่จะเข้าใกล้เอ่อล้นจนยากจะสะกดกลั้น
แค่ได้จูบเธอ เขาก็จะเป็นอิสระ หลุดพ้นจากสภาวะที่ควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นนี้
เพี๊ยะ!
ฟู่หมิงหยวนคว้ามือเธอไว้
“ออกไป”
เขาผลักอีกฝ่ายออกไปอย่างบ้าคลั่ง
“หมิงหยวน!” หญิงสาวเรียกอย่างกระตือรือร้น “ฉันเองนะ ฉันรู้ว่าคุณไม่สบาย ให้ฉันช่วยเถอะ”
อาศัยความกระจ่างชั่วครู่ของสายตา เขาจึงมองเห็นใบหน้าของหญิงสาว
“อิ่นเซี่ยงหน่วน?”
“ใช่ ฉันเอง คุณนึกออกแล้ว!” อิ่นเซี่ยงหน่วนโผกอดไหล่เขาด้วยความตื่นเต้น “หมิงหยวน ฉันคิดถึงคุณมาก เป็นห่วงคุณเหลือเกิน อย่าผลักไสฉันเลย ให้ฉันช่วยคุณนะ”
เขาบีบไหล่เธอแล้วโยนออกไปนอกประตู “ไสหัวไป!”
ความมืดมิดเข้าครอบงำ เขากระอักเลือดสีดำออกมาคำหนึ่ง
หลายปีแล้วที่เขาไม่เคยปวดศีรษะรุนแรงถึงเพียงนี้
ปวดจนสติพร่าเลือน
ราวกับมีจิตสำนึกอีกดวงกำลังพยายามยึดครองร่างของเขา
——เจียงเสี่ยวสุ่ย
เขาไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวสุ่ยทำอะไรกับเขา ถึงทำให้ความเจ็บปวดเช่นนี้หายไปได้
เขาต้องการเธอเหลือเกิน
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาอาจปวดจนตาย
“คุณฟู่!”
เมื่อได้ยินเสียงของหนักตกจากชั้นบน ผู้ช่วยฉินก็ลุกพรวดแล้วรีบวิ่งขึ้นไป
อิ่นเซี่ยงหน่วนในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยถูกโยนออกมานอกประตู พอดีกับชนเข้ากับผู้ช่วยฉิน เธอเผยสีหน้ากระอักกระอ่วน “หมิงหยวนปวดหัวหนักมาก เรียกรถพยาบาลเถอะค่ะ”
ผู้ช่วยฉินลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะโทรศัพท์ไปโรงพยาบาลทันที