ทหารอีกนายที่ยืนอยู่ข้างสวีอ้ายหลิงจำเจียงหมิงจู๋ได้ทันที
“ตอนนั้นคนที่เซ็นรับคือผู้หญิงคนนี้ครับ”
เจียงหมิงถามเจียงหมิงจู๋ “จูจู เธอได้รับเช็คที่คณะกรรมการหมู่บ้านส่งมาให้เสี่ยวสุ่ยหรือเปล่า?”
ตอนนี้เจียงหมิงจู๋ขาดเงินอยู่กว่าสิบล้าน ในมือเธอมีเช็คใบนั้นอยู่จริง ๆ แต่ไม่อยากส่งคืน
“พี่รอง ฉันได้รับจดหมายลงทะเบียนฉบับหนึ่งค่ะ แต่เอาไปวางไว้ในห้องพี่สาว ยังไม่ได้เปิดดูเลย ข้างในมีเช็คด้วยเหรอคะ?”
คุณย่าเจียงเดินลงมาจากชั้นบน “ฉันได้ยินหมดแล้ว พวกเธอสงสัยว่าจูจูขโมยเช็คไปหรือ?”
พอเจียงหมิงจู๋เห็นนาง ก็โผเข้าไปหาอย่างน้อยใจ “คุณย่า”
“หรือพวกเธอไม่ได้ใส่เช็คไว้ตั้งแต่แรก หรือทำหล่นระหว่างทาง แล้วมาใส่ร้ายจูจูของเรา”
ทหารขมวดคิ้ว “ผมเป็นคนเอามาส่งด้วยตัวเอง ไม่มีทางผิดแน่ครับ”
สวีอ้ายหลิงเอ่ย “ถ้าเกิดเราเข้าใจคุณหนูคนนี้ผิดก็คงไม่ดี งั้นลองเปิดกล้องวงจรปิดดูกันเถอะค่ะ”
เจียงหมิงเอ่ยอย่างจนใจ “จูจู เช็คใบนี้เป็นรางวัลพิเศษที่คณะกรรมการหมู่บ้านมอบให้เสี่ยวสุ่ย เธออาจจำผิด เอาของมันปนกับของตัวเองหรือเปล่า งั้นเราไปช่วยกันหาดูไหม”
เจียงหมิงจู๋ร้อนใจ “พี่รองไม่เชื่อฉัน”
เจียงหมิงเริ่มสงสัยว่าตัวเองอาจใส่ร้ายจูจู จึงเอ่ยว่า “งั้นดูกล้องวงจรปิดกันเถอะ”
เขาเปิดโทรศัพท์แล้วฉายภาพขึ้นโทรทัศน์ ก่อนปรับเวลาให้ย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อน
ภาพแสดงให้เห็นเจียงหมิงจู๋เซ็นรับจดหมายที่หน้าประตูใหญ่ จากนั้นเธอก็ปรากฏตัวตรงโถงทางเข้า เดินจากโถงเข้าไปในห้องรับแขก แล้วขึ้นไปยังชั้นสาม
ระหว่างทางเธอไม่ได้เปิดซองจดหมายจริง ๆ