นักข่าวหอบกล้องมาดักรออยู่นอกห้องพักผู้ป่วย
คุณนายผู้เฒ่าเซียวหมดสติไม่ฟื้น ส่วนเซียวหนานซานก็ไม่อยู่บ้าน
ในตระกูลเซียวเหลือเพียงเซียวหย่าฉิงกับพ่อบ้านเฒ่าที่คอยจัดการธุระ
วันนี้พ่อบ้านเฒ่าไปให้ความร่วมมือกับการสอบสวนที่สถานีตำรวจ ในโรงพยาบาลจึงมีเพียงเซียวหย่าฉิงเฝ้าอยู่
จางหลงเห็นว่าเซียวหย่าฉิงเป็นแค่เด็กสาวตัวเล็ก ๆ คงรังแกได้ง่าย จึงผลักเธอออกแล้วคิดจะเบียดเข้าไปในห้อง
เซียวหย่าฉิงผ่อนแรงที่หัวไหล่ มือหนึ่งคว้าท่อนแขนของจางหลงไว้ พอเขาเข้ามาใกล้ก็ยกเข่าขึ้น เตะเขาจนหงายหลังลงไปกองกับพื้น
เด็กน้อยที่เกาะขาเขาอยู่พลอยกระเด็นออกไปด้วย
“แม่พวกแกไม่ได้อยู่ที่นี่ ไสหัวไป!”
เซียวหย่าฉิงโกรธจนหว่างคิ้วกระตุก อยากให้มีปืนกลสักกระบอก จะได้ยิงคนพวกนี้ให้พรุนไปเลย
เด็กน้อยร้องไห้จ้า “ฮือ ๆ ผมจะหาแม่! ผมอยากได้แม่!”
จางหลงโวยวาย “ตระกูลเซียวรังแกคนเกินไปแล้ว คนรวยไม่ต้องมีเหตุผลกันหรือไง? น้องชายผมยังเด็ก เขาแค่อยากมาเจอแม่ เขาผิดตรงไหน!”
คนที่ยืนมุงอยู่คนหนึ่งถอนใจ “ก็จริง อย่างไรเด็กก็คลอดออกมาจากท้องตัวเอง เด็กไม่ผิด แถมยังเล็กขนาดนี้ น่าสงสารจะตาย”
“เรื่องลักพาตัวค่อยว่ากันทีหลัง เด็กไม่ผิดนี่นา อย่างน้อยก็ควรให้พวกเขาเจอแม่สักครั้ง”
“เช้ามืดวันนี้เด็กสองคนก็มารออยู่ตรงนี้แล้ว ดูท่าจะอายุแค่สามสี่ขวบเอง เล็กแค่นี้ก็ไม่มีแม่แล้ว น่าสงสารจริง ๆ”
“ตระกูลเซียวร่ำรวย ไม่ได้ขาดข้าวสักมื้อ รับเด็กสองคนนี้ไปเลี้ยงไว้ข้างกายก็สิ้นเรื่อง อย่างไรก็คลอดออกมาจากท้องตัวเอง”