อาจารย์หวังรับยันต์มาพิจารณาอย่างละเอียด สีหน้าค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น “ได้สิ่งนี้มาจากไหน?”
เจียงหมิงถาม “ยันต์นี่มีปัญหาเหรอครับ?”
“นี่คือยันต์ชักนำเคราะห์”
“พวกนอกรีตบางคนจะใช้ยันต์แบบนี้ปลอมเป็นยันต์คุ้มภัย แล้วมอบให้ผู้แสวงบุญ ผู้ที่รับยันต์ไปจะถูกคนวาดยันต์ดูดโชควาสนาไป จนเคราะห์ร้ายตามมา”
อาจารย์หวังเห็นว่ายันต์ทั้งสองแผ่นวาดได้อย่างชำนิชำนาญ และหนึ่งในนั้นยังแฝงพลังวิญญาณไว้ด้วย จึงกล่าวว่า “ห้ามพกยันต์แบบนี้เด็ดขาด หากโชควาสนาของตัวเองไม่แข็งแกร่งพอ อาจถึงขั้นเสียชีวิตได้”
เขานึกถึงโหงวเฮ้งของคุณชายสี่ตระกูลเจียงแล้วเอ่ยว่า “น้องชายคนที่สี่ของคุณมีโหงวเฮ้งมั่งคั่งสูงศักดิ์ ตามดวงชะตาแล้วไม่น่าจะประสบเคราะห์มากมายขนาดนี้ เกรงว่าคงเป็นเพราะยันต์นี่”
เจียงหมิงมีสีหน้าเคร่งขรึม “ขอบคุณครับ อาจารย์”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโทรหาเลขาของพี่ชายคนโต “คุณเลขาโจว ช่วยไปดูที่ห้องทำงานของพี่ใหญ่หน่อย ว่ามีของที่หน้าตาคล้ายยันต์คุ้มภัยอยู่หรือเปล่า”
ไม่นานเขาก็ได้รับคำตอบ สีหน้าพลันหม่นคล้ำ “เข้าใจแล้ว รบกวนช่วยเผามันทิ้งด้วย”
เมื่อนึกถึงเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นต่อเนื่องในครอบครัวตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาก็ยิ่งคิดยิ่งหวาดหวั่น
หลังพ่อแม่เกิดเรื่อง พวกพี่น้องก็ประสบอุบัติเหตุอยู่บ่อยครั้ง หากเป็นเรื่องบังเอิญ ความบังเอิญนี้ก็มากเกินไปแล้ว
ตั้งแต่เด็ก จูจูก็วาดยันต์แบบนี้เป็น และมักมอบให้คนรอบตัวอยู่เสมอ
เธอยังเด็กขนาดนั้น ย่อมไม่รู้แน่ว่ามีเบื้องลึกเบื้องหลัง ต้องถูกหลอกมาแน่ ๆ
ตกลงใครเป็นคนสอนเธอวาดยันต์พวกนี้ แล้วมีจุดประสงค์อะไรกันแน่?
……
เจียงเสี่ยวสุ่ยตักไอศกรีมกินทีละคำ
พ่อบ้านหลี่ได้ยินว่าเธอชอบรสช็อกโกแลตเป็นพิเศษ จึงตั้งใจไปต่อแถวซื้อยี่ห้อดังในหมู่วัยรุ่นมาให้