เจียงหมิงจู๋กวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง “ไม่ได้บอกแล้วเหรอว่าอย่ามายุ่งกับฉัน ฉันไม่รู้จักคุณ”
หญิงคนนั้นขวางประตูรถไว้ หน้าด้านไม่ยอมไปไหน “หมิงจู๋ พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันสลับตัวเธอกับเด็กผู้หญิงคนนั้นของตระกูลเจียง ตอนนี้เธอจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายแบบนี้หรือไง?”
เจียงหมิงจู๋ถาม “คุณต้องการอะไร?”
หญิงคนนั้นถูมือไปมา “ฉันกับพ่อเธอกำลังเจอปัญหานิดหน่อย เลยอยากขอให้ช่วยหมุนเงินให้หน่อย”
เจียงหมิงจู๋ใจเย็นลง ก่อนเอ่ยอย่างลำบากใจ “ฉันเองก็ไม่มีเงินมากมาย นี่เป็นเงินค่าครองชีพของเดือนนี้ เอาไปใช้ก่อนเถอะ”
เธอหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา นับเงินปลีกย่อยรวมกันได้ 1,200 หยวน
หญิงคนนั้นเปลี่ยนสีหน้า “คิดจะไล่ขอทานหรือไง เจียงหมิงจู๋ ฉันขอบอกไว้เลยนะ ถ้าฉันไปที่ตระกูลเจียงแล้วรับเธอกลับไป บอกว่าฉัน จูเพ่ยฟาง เป็นแม่เธอ ชีวิตคุณหนูตระกูลเจียงของเธอก็จบเห่แน่!”
เจียงหมิงจู๋ข่มความโกรธ “ถ้าฉันออกจากตระกูลเจียง แล้ววันหลังพวกคุณเจอเรื่องด่วนขึ้นมา จะไปขอให้ใครช่วยหมุนเงิน?”
“ฮึ ถือว่ารู้จักคิด” หญิงคนนั้นล้วงกระเป๋าแล้วพูดว่า “พ่อเธอเล่นพนันเสียเงิน เจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบตามมาถึงบ้าน ต้องการ 30 ล้านหยวน”
“30 ล้าน!” เจียงหมิงจู๋ตกใจ ยัยผู้หญิงใจร้ายคนนี้กล้าพูดออกมาได้ยังไง “ฉันไม่มี!”
จูเพ่ยฟางยิ้ม “เมื่อกี้ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นให้เช็คเธอมา 20 ล้าน เอาเช็คมาให้ฉัน!”
ไฟโทสะของเจียงหมิงจู๋ปะทุขึ้น “นั่นเงินของฉัน!”
จูเพ่ยฟางหันไปตะโกนทันที “ช่วยด้วย! ลูกสาวฉันไม่ยอมรับฉัน! พอได้เป็นคุณหนูก็ไม่ยอมรับแม่แท้ ๆ แล้ว! ฉันอุ้มท้องสิบเดือนกว่าจะคลอดแกออกมา ลำบากแทบตาย สู้ฉันตายไปเสียยังดีกว่า!”
ที่นี่เป็นย่านการค้าคึกคัก เสียงตะโกนของเธอดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว