อิ่นเซี่ยงหน่วนอุทานอย่างตกตะลึง “หมิงหยวน เชิญอาจารย์ไป๋มาด้วย แบบนี้จะดูเอิกเกริกเกินไปหรือเปล่า”
คุณย่าฟู่กล่าว “ดี ๆ ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงนะ ตอนที่ฉันแต่งงานกับคุณปู่ของเธอ คุณไป๋ก็เป็นคนตัดชุดให้ฉันเหมือนกัน”
ฟู่หมิงหยวนไม่ได้เพิ่งคิดขึ้นมาได้ เขาอธิบายว่า “ช่วงนี้ภรรยาของอาจารย์ไป๋พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ พอดีวันนี้เขาอยู่ที่นี่ด้วย”
“ดีเลยค่ะ”
ไม่นานนัก ชายชราผมสีเงินเต็มศีรษะในชุดสูทเนี้ยบกริบก็ถูกเชิญเข้ามา
ทันทีที่เห็นเจียงเสี่ยวสุ่ย ดวงตากระจ่างใสของเขาก็พลันเป็นประกาย
เขาชื่นชอบกลิ่นอายตะวันออกแบบคลาสสิก แม้เด็กสาวคนนี้จะยังอายุน้อยและดูไร้เดียงสาอยู่บ้าง แต่ก็งามราวกับหญิงงามตะวันออกที่ถือกำเนิดมาโดยแท้
คุณย่าฟู่ถาม “คุณลองดูสิว่าชุดแต่งงานของเสี่ยวสุ่ยควรตัดออกมาแบบไหนดี”
ไป๋หงเป่าตอบโดยไม่ต้องคิด “แบบจีนครับ ผมตัดชุดพิธีการแบบจีนมาหลายปี ยังไม่เคยเจอรูปร่างกับบุคลิกที่ถูกใจผมขนาดนี้มาก่อน”
คุณย่าฟู่ตัดสินใจทันที “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ต้องรบกวนคุณอีกแล้วนะคะ!”
ไป๋หงเป่ายิ้ม “ผมเห็นหมิงหยวนเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ตัดชุดให้เด็กสองคนสักชุด จะเรียกว่ารบกวนได้อย่างไรครับ”
เขาพอรู้เรื่องของฟู่หมิงหยวนอยู่บ้าง ทั้งยังรู้ว่าเจียงเสี่ยวสุ่ยเป็นเด็กสาวที่ถูกหามาแต่งงานเพื่อสะเดาะเคราะห์ให้คนป่วย จึงอดสงสารไม่ได้ ท่าทีที่มีต่อเจียงเสี่ยวสุ่ยจึงอ่อนโยนขึ้นอีก “ชอบแบบไหนก็บอกคุณปู่นะ”
เจียงเสี่ยวสุ่ยเห็นว่าเขาดูใจดี จึงพยักหน้า “ค่ะ”
ไป๋หงเป่าลงมือวัดตัวเจียงเสี่ยวสุ่ยด้วยตัวเองอย่างละเอียด
จากนั้นเขาก็วัดตัวฟู่หมิงหยวนด้วย
ไหล่ของฟู่หมิงหยวนแคบลงมากเมื่อเทียบกับครั้งก่อนที่เธอเห็น ร่างกายเหลือเพียงเนื้อหนังบาง ๆ แม้จะยังไม่ถึงกับซูบผอมเหมือนเหลือแต่กระดูก แต่ก็เทียบกับตอนที่สุขภาพแข็งแรงไม่ได้เลย