เด็กชายมีช่องทั้งเจ็ดเปิดอยู่เพียงหกช่อง อีกช่องหนึ่งยังไม่เปิด
พ่อบ้านหลี่กล่าวว่า “ใครผิดใครถูก แค่เปิดกล้องวงจรปิดดูก็รู้แล้ว”
หญิงวัยกลางคนสวนว่า “ดูก็ดูสิ พวกคุณกัดคนแล้วยังมีเหตุผลอีกหรือไง?”
มือของเด็กหญิงยังคงมีเลือดไหล เธอกุมข้อมือพลางร้องเจ็บ หญิงวัยกลางคนพูดอย่างหงุดหงิดว่า “ทนอีกสักเดี๋ยวไม่ได้หรือไง? ฉันทำไปเพื่อใครกัน?”
เด็กหญิงกลัวจนไม่กล้าร้องไห้ออกเสียงอีก ได้แต่ห่อไหล่เดินตามหลังหญิงคนนั้น
ในห้องควบคุมกล้องวงจรปิด
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเปิดภาพจากกล้องเมื่อครู่
เห็นเด็กหญิงเดินถอยหลังหยอกล้อกับคนอื่นอยู่ตรงประตูโรงเรียน พอเดินเข้าประตูก็ชนเด็กชายสวมหมวกแก๊ปเข้า
เมื่อถึงห้องเรียน เด็กหญิงพบว่าบัตรผู้เข้าแข่งขันหายไป จึงย้อนกลับไปที่ประตูโรงเรียน เห็นเด็กชายสวมหมวกแก๊ปยังอยู่ตรงนั้น ก็ลากเขามาค้นกระเป๋า
เด็กชายมีปฏิกิริยารุนแรง ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชากกัน
กระเป๋าผ้าลายดอกของเด็กชายถูกฉีกออกเป็นสองซีก เครื่องเขียนกับหนังสือข้างในร่วงกระจาย เด็กชายกรีดร้องขึ้นมาทันใด ก่อนจะกลายเป็นสภาพอย่างที่เห็นตอนนี้
เด็กหญิงลงมือทั้งต่อยทั้งเตะเด็กชายอย่างบ้าคลั่ง
เวลานั้นเอง อีกมุมหนึ่งของกล้องวงจรปิด พ่อบ้านหลี่กำลังพาเสี่ยวฟู่เหยียนเข้าโรงเรียนอนุบาล
จู่ ๆ เสี่ยวฟู่เหยียนก็สะบัดมือพ่อบ้านหลี่ วิ่งตึกตักเข้ามาแล้วพุ่งไปกัดหลังมือเด็กหญิงเต็มแรง เด็กหญิงทั้งต่อยทั้งเตะและดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็แกะเธอไม่ออก
จากนั้นคุณครูกับพ่อบ้านหลี่ก็รีบมาถึงตามเสียง ทุกคนลองสารพัดวิธี แต่ก็ทำให้เสี่ยวฟู่เหยียนยอมปล่อยปากไม่ได้
หญิงวัยกลางคนพลันได้ใจ พูดจาฉอด ๆ ว่า “ยัยเด็กเหลือขอนี่เป็นหมาหรือไง ดูสิ พวกเราไปหาเรื่องเธอหรือเปล่า? อยู่ดี ๆ ก็พุ่งเข้ามากัดคน!”