“ฉันไม่ขอโทษ ยังไงเธอก็เป็นฝ่ายกัดฉันก่อน” หยางหานโวยวายอย่างเดือดดาล
ระหว่างทาง หยางเฉิงจื้อเห็นภาพจากกล้องวงจรปิดในโทรศัพท์แล้ว ความจริงเป็นลูกสาวของเขาที่รังแกคนอื่นก่อน
เขามีลูกสาวอยู่คนเดียว จึงตามใจจนแทบไม่กล้าตีหรือดุด่า เดิมทีวันนี้เขาก็ตั้งใจจะออกหน้าแทนลูกสาว ใครจะรู้ว่าจะไปล่วงเกินบุคคลสำคัญเข้า
“หยางหาน! ยังอยากไปโรงเรียนอยู่ไหม?”
“ไม่! ฉันไม่ไป!” หยางหานตวาด “แม่บอกว่าเธอเป็นลูกไม่มีพ่อแม่ เป็นยัยขี้เหร่ ฉันไม่อยากอยู่โรงเรียนเดียวกับเด็กนั่นหรอก”
เพียะ!
หยางเฉิงจื้อเงื้อมือตบหน้าหยางหานฉาดใหญ่
หยางหานตกใจ ดวงตาบวมแดงเอ่อคลอด้วยน้ำตา
“ขอโทษ!” หยางเฉิงจื้อตวาดเสียงเข้ม
หยางหานก้มหน้า กำลังจะเอ่ยขอโทษ เจียงเสี่ยวสุ่ยก็ดึงฟู่เหยียนไปไว้ข้างหลัง “ไม่ต้องขอโทษพวกเรา ไปขอโทษเขา” เธอชี้ไปยังเด็กชายที่ยังเอาศีรษะโขกกำแพงอยู่ในสนาม
ศีรษะของเด็กชายเต็มไปด้วยเลือดและเนื้อเละเทะ
ครูราวกับเพิ่งนึกถึงเขาขึ้นมาได้ จึงกรีดร้องแล้วรีบวิ่งเข้าไปหา
“เดิมทีเขาอาจใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปได้ทั้งชีวิต แต่เพราะคุณเข้าไปเปลี่ยนชะตาของเขา” เจียงเสี่ยวสุ่ยพูดอย่างสงบนิ่ง “ถ้าตั้งใจขอโทษเขาจากใจจริง คุณก็จะได้รับความทรมานน้อยลง”
คนธรรมดาถูกเซียนประจำกายเข้าสิง อย่างเบาก็กลายเป็นคนปัญญาอ่อน อย่างหนักถึงขั้นเสียชีวิต
เซียนประจำกายอยู่ในร่างของเธอได้ไม่นาน ก็ถูกราชันผีกลืนลงท้องไปคำเดียว
แม้จะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่ก็หลีกเลี่ยงอาการเจ็บป่วยไม่พ้น
อีกอย่าง เมื่อดูโหงวเฮ้งของหยางเฉิงจื้อแล้ว เขาจะหย่าร้างในวัยกลางคน ลูกสาวต้องนอนป่วยเรื้อรัง ร่างกายอ่อนแอและผลาญทรัพย์ บั้นปลายชีวิตยากจนข้นแค้น