ไม่นาน เจียงหมิงจูก็เสียใจที่พูดประโยคนั้นออกมา
เจียงเสี่ยวสุ่ยกลืนอาหารในปากลงไป เช็ดมืออย่างประณีต ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกไปต่างประเทศ ไม่นานเสียงเนือย ๆ ก็ดังมาจากปลายสาย
“คุณหนูเจียงคนสวย มีธุระอะไรกับผมหรือครับ?”
พอได้ยินเสียงนี้ เจียงเสี่ยวสุ่ยก็รู้สึกเข็ดฟันขึ้นมานิด ๆ แล้วนึกถึงใบหน้าอีกคนทันที
แย่แล้ว วิลเลียมกับเซวียเหวินยังอยู่ในมิติของเจ้ากุยกุย ยังไม่ได้ปล่อยออกมาเลย
เธอถามตรง ๆ “เอกสารของเจียงหมิงจูเป็นคุณส่งให้เขาใช่ไหม”
ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นเสียงหัวเราะแหบพร่าดุจโลหะของแคโรลีนก็ดังขึ้น “ดูเหมือนว่ากลเม็ดเล็ก ๆ ของผมจะตื้นเขินเกินไป จนคุณมองออกเสียแล้ว ผมขอโทษด้วย หวังว่าคุณจะให้อภัย”
“เสี่ยวสุ่ยจ๋า ผมแค่อยากใช้กลเม็ดเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้เรียกร้องความสนใจจากคุณ คุณต้องให้อภัยผมแน่ ใช่ไหมล่ะ”
ทุกคนต่างหันไปมองเจียงหมิงจู
นิ้วมือของเจียงหมิงที่กดอยู่บนไหล่เจียงหมิงจูออกแรงมากขึ้น
เมื่อรู้สึกถึงแรงกดบนไหล่ เจียงหมิงจูก็หวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย “มะ ไม่ใช่นะ พี่รอง อย่าไปฟังเขา ใครจะรู้ว่าสายนี้เป็นของใคร ฉันไม่รู้จักเขา!”
แววตาของเซียวหนานซานลึกล้ำขึ้น คิ้วขมวดแน่น เขาพูดเสียงเย็นว่า “คนในสายคือแคโรลีน ผู้ดูแลตระกูลแคโรลีนแห่งอิตาลี แม่ของเขาเข้าไปพัวพันกับธุรกิจมืดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตอนนี้อยู่ในสภาพเป็นตายเท่ากัน”
เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากโทรศัพท์ “โอ้ เสี่ยวสุ่ยจ๋า ทำไมผมถึงได้ยินเสียงคู่อริเก่าของผม พวกคุณรู้จักกันด้วยหรือ?”