ปลายนิ้วของเจียงหมิงจู๋สั่นเล็กน้อย เธอฝืนยกมุมปากขึ้น “พี่หนานซานพูดอะไรคะ จะมีใครควบคุมคุณย่าได้ยังไง”
คุณย่าเจียงรู้สึกเหลือเชื่อ “ฉันแก่จนปูนนี้แล้ว ใครจะมาควบคุมฉันกัน”
เซียวหนานซานเดินเข้าไปหา แล้วกดไหล่ของคุณย่าเจียงไว้ เขาออกแรงมาก แม้ภายนอกจะดูเหมือนแค่วางมือลงเบา ๆ แต่แท้จริงแล้วใช้แรงอย่างมีชั้นเชิง หากคุณย่าเจียงเป็นอัมพาต เธอจะล้มไปทางซ้ายอย่างห้ามตัวเองไม่ได้
ตอนนี้เจียงหมิงจู๋กำลังควบคุมยันต์หุ่นเชิด ยังไม่ทันได้ถอนการควบคุม แรงทั้งหมดจึงไปตกอยู่ที่ปลายนิ้วของเธอ
ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้ามา เธอรู้สึกเหมือนปลายนิ้วกำลังจะหัก
“อ๊า—”
เจียงหมิงจู๋เติบโตมาอย่างสุขสบาย ตั้งแต่เล็ก หากมีแผลถลอกเพียงนิดเดียว พี่ชายหลายคนก็จะประคบประหงมเธอราวกับไข่ในหิน เธอไม่เคยเจ็บปวดเช่นนี้มาก่อน
เธอกุมมือแล้วทรุดลงนั่งกับพื้น เจียงหมิงขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แววสงสัยวาบผ่านดวงตา สีหน้าไม่น่ามอง “จูจู เป็นอะไรไป”
เจียงหมิงจู๋อดทนต่อความเจ็บ สูดปากเฮือกหนึ่ง น้ำตาไหลพราก “พี่คะ เมื่อกี้มือหนูชนกับรถเข็นค่ะ แค่กระแทกนิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอก”
แม้เจียงเหยียนจะโกรธเจียงหมิงจู๋ แต่พอเห็นเธอร้องไห้หนักขนาดนั้น ก็ยังเผลอเป็นห่วงขึ้นมา “ชนแรงมากไหม ให้พี่ดูหน่อย”
เซียวหนานซานยืนอยู่ใกล้ ๆ เขายิ้มพลางช่วยพยุงเจียงหมิงจู๋ขึ้นมา
นิ้วก้อยของเจียงหมิงจู๋ห้อยตก เซียวหนานซานบีบปลายนิ้วของเธอเบา ๆ ทำให้เธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
เธอกระชากมือกลับอย่างแรง นิ้วทั้งห้ากางออกสุดแรง