เจียงหมิงจู๋จับความหมายของเจียงปินไม่ออก จึงส่ายหน้าอย่างลังเล “ฉันไม่รู้จักค่ะ”
เจียงปินหยิบรูปถ่ายใบที่สองออกมา ในรูป เจียงหมิงจู๋กำลังก้าวลงจากรถ จูเพ่ยฟางอยู่ข้างกายเธอ มองผ่านกระจกรถจะเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับคือชายคนนี้
เจียงหมิงจู๋ตอบอย่างกระวนกระวาย “ฉันไม่เคยสังเกตเลยค่ะ อาจจะเคยเห็นก็ได้”
เจียงปินหยิบยันต์หุ่นเชิดอีกแผ่นออกมาจากมือ กระดาษยันต์สีเหลืองมีลวดลายซับซ้อนวาดอยู่
ปลายนิ้วของเจียงหมิงจู๋สั่นเล็กน้อย
เจียงปินถาม “รู้ไหมว่านี่คืออะไร?”
เจียงหมิงจู๋ฝืนทำปากแข็ง หยิบมันขึ้นมาดูแล้วหัวเราะแห้ง ๆ
“กระดาษยันต์หรือคะ? ดูคล้ายยันต์คุ้มภัยเลย มีสรรพคุณอะไรบ้างคะ?”
เจียงปินจับจ้องดวงตาของเธอ ดวงตาสองสีคู่นั้นราวกับมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ เจียงหมิงจู๋ฝืนสบตาไม่ยอมหลบ ทว่าเมื่อใกล้จะทนไม่ไหว หวาดกลัวจนแทบจะสารภาพออกมา เจียงปินก็ยิ้มขึ้น
“ฉันซื้อจากผู้ชายคนนี้มาไว้เรียกโชคลาภ” เขาคีบยันต์ไว้ ยกยิ้มมุมปาก “ฉันว่าดีอยู่นะ จูจู ถ้าเธอรู้จักเขา ช่วยซื้อให้อีกสองแผ่นสิ”
เจียงหมิงจู๋โล่งอก แต่ยังลำบากใจ “ฉันก็ไม่รู้จักค่ะ กระทั่งเจอเขาเมื่อไหร่ก็ยังจำไม่ได้เลย”
“อย่างนั้นหรือ?”
เจียงปินยิ้มพลางชี้ไปที่จูเพ่ยฟาง “แล้วผู้หญิงคนนี้ล่ะ?”
เจียงหมิงจู๋รู้ว่าเจียงปินรับมือยากกว่าเจียงหมิงกับเจียงเหยียนมาก ในเมื่อเขาเอาเรื่องนี้มาถามต่อหน้า แสดงว่าคงมีเบาะแสอยู่พอสมควรแล้ว