บทที่ 180 ใช้พี่สามเป็นเหยื่อล่อ
เจียงเหยียนสะบัดนิ้วที่หยุดเลือดแล้ว สีหน้าบอกไม่ถูก “พี่ใหญ่คงต้องกำชับพี่แล้วล่ะ ผมไม่อยากเจอกระจกเฮงซวยนั่นอีก”
เจียงเสี่ยวสุ่ยว่า “ไม่ได้หรอก มันทำเครื่องหมายเลือดของพี่ไว้แล้ว มีแค่พี่เท่านั้นที่ดูออกว่ามันเปลี่ยนไปหรือเปล่า”
การเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นภาพลวงตา
ผีในกระจกไม่อาจเปลี่ยนรูปลักษณ์เดิมของกระจกทองแดงได้ ทำได้เพียงสร้างภาพมายาขึ้นมา
เจียงปินมีโชควาสนามากเกินไป ผีในกระจกจึงส่งผลต่อเขาไม่ได้เลย
ส่วนเจียงเหยียนถูกมันทำเครื่องหมายไว้แล้ว จึงปลอดภัยที่สุด
เมื่อรู้ว่ามีเพียงตัวเองที่มองเห็น เจียงเหยียนก็แทบอยากตามติดเจียงเสี่ยวสุ่ยทุกวัน
พอจับได้ว่าเขากำลังหวาดกลัว เจียงเสี่ยวสุ่ยจึงบอกเคล็ดวิชาให้ หากถึงตอนนั้นผิวกระจกเรียบลื่นเป็นประกาย ก็ให้ท่องคาถานี้
เจียงเหยียนถาม “ท่องคาถาแล้วจะปลอดภัยใช่ไหม?”
เจียงเสี่ยวสุ่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ใช่”
เจียงเหยียนยังไม่ค่อยวางใจ
“คาถาอะไร?”
เจียงเสี่ยวสุ่ยตอบตามตรง “คาถาเผยร่าง”
เจียงเหยียน “...”
เจียงเสี่ยวสุ่ยอธิบาย “มันระวังตัวมาก ซ่อนภาพลวงตาไว้ตั้งหลายแบบ พอถึงตอนนั้นมันดูดพลังชีวิตจนอิ่ม พลังเพิ่มขึ้นมาก ก็จะระแวดระวังน้อยลง พี่ท่องคาถาเผยร่าง อาจจะล่อร่างจริงของมันออกมาได้”
“แล้วต่อจากนั้นล่ะ?” เจียงเหยียนกลืนน้ำลาย
เจียงเสี่ยวสุ่ยทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา “จากนั้นฉันก็จะมาช่วยพี่ไง”
เจียงเหยียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก “สรุปว่าเธอเอาพี่สามเป็นเหยื่อล่อน่ะสิ?”
เจียงเสี่ยวสุ่ยหันไปถามฟู่หมิงหยวน “เหยื่อล่อคืออะไร?”