เจียงเสี่ยวสุ่ยมองโหงวเฮ้งของอาจารย์เจี่ยงอย่างเรียบเฉย ก่อนบอกจางเหยียนว่า “หาเวลาว่างไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลมาตรฐานดูนะ”
จางเหยียนเข้าใจทันที เธอโกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง
พอมานึกย้อนกลับไป ตระกูลหวังก็วางแผนใส่เธอมาตั้งแต่แรก เป้าหมายคือทรัพย์สินของครอบครัวเธอ
ก่อนแต่งงาน หวังเผิงเฟยตามใจเธอทุกอย่าง บอกว่าหลังแต่งงานไม่ต้องการทรัพย์สินจากพ่อแม่ของเธอ เขาไม่เรียกสินสอด ทั้งยังไม่ให้ครอบครัวเธอออกสินเดิม ทุกอย่างขอให้เรียบง่าย เขาบอกว่าในอนาคตจะสร้างฐานะให้เธอเอง
พ่อแม่ของเธอไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ เพราะไม่คิดว่าหวังเผิงเฟยจะมอบความสุขให้เธอได้ แต่ตอนนั้นเธอกลับหลงจนหน้ามืด ยืนกรานว่าจะแต่งกับเขาให้ได้
เพื่อพิสูจน์ว่าหวังเผิงเฟยไม่เหมือนผู้ชายทั่วไป ไม่ได้แต่งงานเพราะหวังเงิน เธอถึงกับให้เขาเขียนหนังสือรับรอง ยืนยันว่าหลังแต่งงานจะไม่ใช้เงินของครอบครัวเธอแม้แต่หยวนเดียว และทรัพย์สินที่พ่อแม่มอบให้ในอนาคตจะเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว
หวังเผิงเฟยกู้เงินซื้ออพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ไว้เป็นเรือนหอ พ่อของเธออยากซื้อรถเป็นสินเดิมให้ แต่หวังเผิงเฟยไม่ยอม บอกว่ารอเธอหาเงินได้แล้วเขาจะซื้อให้เอง
อพาร์ตเมนต์ของพวกเขาอยู่ในทำเลห่างไกล ไกลจากที่ทำงานของเธอมาก ตอนเพิ่งแต่งงานเธอยังพอรับได้ แต่หลังหมดวันหยุดแต่งงานและกลับไปทำงานได้ไม่ถึงเดือน เธอก็ทนไม่ไหวแล้ว เดินทางเที่ยวเดียวใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมง ค่าแท็กซี่ไปทำงานในแต่ละวันแทบจะเท่ากับเงินเดือนอันน้อยนิดของเธอ
เธอจึงเปลี่ยนไปใช้ขนส่งสาธารณะ นั่งรถไฟใต้ดินสองต่อแล้วยังต้องต่อรถเมล์อีก หลังจากทนลำบากอยู่เดือนหนึ่ง เธอก็หมดความอดทน จึงเกลี้ยกล่อมให้หวังเผิงเฟยย้ายไปอยู่บ้านหลังใหญ่ที่พ่อของเธอซื้อไว้